บทที่ 342 คลื่นลม
“เอาล่ะ คุณเอาไปตรวจเลย”
หลังจากที่หานชิงอวี่เก็บเลือดเสร็จแล้ว เขาก็ส่งหลอดฉีดยาให้พยาบาลที่อยู่ข้าง ๆ
พยาบาลสาวเข็นรถเข็นออกจากห้องพักผู้ป่วยไป
“คุณชายจิน งั้นคุณพักผ่อนที่นี่ก่อน รอผลตรวจเลือดของคุณปู่ออกมา ผมจะรีบวางแผนการรักษาให้ทันที”
“ตกลง ผมรอฟังข่าวดีจากคุณอยู่นะ”
จินจื่อเฟิงมองหานชิงอวี่ ด้วยสายตาเย็นชา
หลังจากออกจากห้องพักผู้ป่วย หานชิงอวี่ก็ตั้งใจจะกลับไปที่ห้องทำงาน
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าลั่วจือซินยืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตู พูดถึงเรื่องนี้ เขาต้องขอบคุณลั่วจือซินจริง ๆ
“ลั่ว…”
ริมฝีปากของเขาขยับ แต่ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ย เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
[หมอหาน นายอยู่ไหน? มาที่ห้องทำงานหน่อยได้ไหม?]
เสียงอิงชื่อจ้งดังลอดมาตามสายอย่างร้อนรนทันทีที่รับโทรศัพท์
“ได้! รอฉันก่อน กำลังจะไปเดี๋ยวนี้”
ความจริงแล้ว หานชิงอวี่กับอิงชื่อจ้งไม่ได้สนิทกันมาก แต่การที่อีกฝ่ายโทรมาขอความช่วยเหลือในเวลาเกือบสว่างแบบนี้ แสดงว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ ๆ
เขาเหลือบมองลั่วจือซินแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบตรงไปยังห้องทำงานทันที
ทันทีที่ไปถึงหน้าห้อง ก็พบกับคนกลุ่มใหญ่กำลังรุมล้อมอิงชื่อจ้งพร้อมกับโวยวายเสียงดัง
“พวกแกต้องชดใช้! เกิดเรื่องผิดพลาดทางการแพทย์ใหญ่โตแบบนี้ ยังจะมาปฏิเสธความรับผิดชอบอีกหรือ!”
“ใช่! ชดใช้มา! ถ้าไม่จ่ายเงิน พวกเราก็จะไม่ไปไหน!”
“…”
ญาติของคนไข้ที่เกิดเรื่องก
