นปวดหัวจริง ๆ” หานชิงอวี่พูดพลางกอดอกพิงกำแพง แล้วหันไปมองเสี้ยวจ้านอีพร้อมกับส่งสายตาบอกเป็นนัยว่า “เอาสิ ลองกระโดดสองทีดู ถ้าคุณไม่เป็นอะไรแล้ว ผมจะแบกคุณออกไปเอง ไม่ต้องรอให้ออกจากโรงพยาบาลหรอก”
“ได้! งั้นนายดูฉันไว้เลย!” พอได้ยินว่ามีหวังได้ออกจากโรงพยาบาล เสี้ยวจ้านอีก็รีบลงจากเตียงทันที
เขาตั้งใจกระโดดสองทีต่อหน้าหานชิงอวี่
“เป็นไง กระโดดไปตั้งสองทีแล้ว! ไม่เห็นเป็นไรเลย!” เสี้ยวจ้านอีมองหานชิงอวี่ด้วยแววตาภาคภูมิใจ
เขามองหานชิงอวี่ที่ดูเหมือนจะจนมุม แล้วก็รู้สึกตื่นเต้นจนอยากจะเดินไปตรงหน้าอีกฝ่าย
ทว่า เพียงก้าวแรกเท่านั้น เสี้ยวจ้านอีก็ล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับเอามือกุมเป้ากางเกง แล้วคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหานชิงอวี่
ใบหน้าของเสี้ยวจ้านอีซีดเผือดลงทันที
ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะความอับอายต่างหาก
“โอ๊ย…” เสี้ยวจ้านอีร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
สีหน้าแบบนี้อยู่ในความคาดหมายของหานชิงอวี่อยู่แล้ว คุณชายเสี้ยวเล่นซะหนักหน่วง การผ่าตัดอวัยวะเพศชายแบบนี้ถือเป็นเคสที่ซับซ้อนหาได้ยาก หานชิงอวี่ยังคิดว่าหากตอนนั้นเขาไม่ได้ใช้ระบบช่วยในการผ่าตัด รอผู้เชี่ยวชาญจากเมืองหลวงมาถึงโรงพยาบาลเมืองจิน คงได้กลายเป็นว่าเจ้าโลกของคุณชายเสี้ยวเน่าไปแล้วแน่ ๆ
“พิธีใหญ่ขนาดนี้ผมรับไม่ไหวหรอก รีบลุกขึ้นไปนอนบนเตียงได้แล้ว”
หานชิงอวี่กำลังจะเดินเข้าไปพยุงเขาขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น!”
ในเวลานั้น หลินเห
