ื่อ “เจ้ารู้ไหมว่านางต้องการให้ข้าแก้แค้นใคร ไม่ใช่ชายหญิงคู่นั้น นางต้องการให้ข้าแก้แค้นตระกูลเฟิง นางต้องการให้ข้าทวงความยุติธรรมที่นี่ ! คนที่นางเกลียดที่สุดคือตระกูลเฟิง ! ”
นางใช้กำลังสุดท้ายของนางในการพูดถ้อยคำเหล่านี้ ความเจ็บปวดในหัวนางเริ่มปวดอีกครั้ง นางเจ็บปวดมากจนน ้าตาเริ่มไหลเกินกว่าที่นางควบคุมได้ สำหรับเหยาซื่อที่กำลังนอนอยู่บนเตียง นางตกใจกับความจริงนี้และนอนนิ่ง นางไม่สามารถพูดได้แม้แต่คำเดียว
นี่เป็นครั้งแรกที่เฟิงหยูเองพูดถึงความจริงเบื้องหลังการตายของตัวจริงตอนแรกนางไม่ต้องการบอกใคร แต่นางไม่สามารถผ่านอุปสรรคนี้กับเหยาซื่อได้ นางรู้สึกว่าถ้านางไม่ได้บอกความจริง นางก็จะไม่สามารถผ่านอุปสรรคนี้ได้ แต่จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากบอกความจริง ? หัวของนางรู้สึกแยกออกเป็นสองส่วน และนางไม่มีเวลาคิดเลยว่านางควรทำอะไร แม้กระนั้นเสียงเคาะก็มาจากประตูและมันก็ดังมากขึ้นเรื่อย ๆ
นางพยายามทำให้ตัวเองสงบลงเพื่อฟังและจดจำเสียงของเฟิงจื่อหรูได้อย่างรวดเร็ว เด็กคนนั้นร้องออกมาว่า “ท่านพี่เกิดอะไรขึ้น ? ท่านพี่ร้องไห้ทำไม ? เปิดประตูให้ข้าเข้าไปหน่อย ท่านพี่ ! ”
ใครจะรู้ว่าเด็กคนนั้นตะโกนนานแค่ไหนก่อนที่เสียง “ปัง” จะเข้ามา และประตูก็ถูกเตะอย่างแรง หลังจากนี้มือที่แข็งแรงคู่หนึ่งก็อุ้มนางขึ้นและมือที่คุ้นเคยก็เริ่มตบเบา ๆ
ในความมึนงงของนาง นางได้ยินซวนเทียนหมิงกล่าวว่า “อาเองไม่ต้องกลัว แ
