า “เมื่อใดก็ตามที่เขาได้รับคำขอจากข้า เขาคือบิดาของข้า ? ปกติแล้วจะเป็นอย่างไร เมื่อเขาส่งคนมาเพื่อฆ่าข้า เขาเคยคิดกับตัวเองว่าข้าเป็นบุตรสาวของเขาหรือไม่ ? องค์ชายหลี่ ข้าขอคำแนะนำจากพระองค์หน่อยได้หรือไม่ ถ้าพระองค์ชอบน้องสี่ของข้าก็แค่พานางกลับตำหนักในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าสำหรับเรื่องของตระกูลเฟิงให้คำนึงถึงตัวเองให้น้อยลง”
“คนเจ้าเล่ห์ ! ” ซวนเทียนหยานโกรธ เดิมทีเขาไม่ต้องการมาที่นี่ แต่เขาไม่สามารถจัดการกับน ้าตาของเฟิงเฟินไดได้ เขากัดฟันมาและขอร้องเฟิงหยูเอง แต่ตามที่คาดไว้เขาก็ยังคงถูกยั่วยุ ในที่สุดเขาก็ยังคงเป็นองค์ชายของอาณาจักร โดยไม่คำนึงถึงว่าซวนเทียนหยานเป็นอย่างไรเขายังคงรู้สึกว่าเขาเสียหน้า เขาตบโต๊ะแล้วยืนขึ้น แต่เขาตบแรงเกินไปถ้วยน ้าชาบนโต๊ะหล่นลงที่พื้น
หวงซวนย้ายไปยืนอยู่ตรงหน้าเฟิงหยูเองและเปิดเผยท่าทางของนางตราบใดที่ซวนเทียนหยานทำอย่างอื่นมากเกินไป นางก็ไม่สนใจว่าเขาจะเป็นองค์ชาย
อย่างไรก็ตามซวนเทียนหยานรู้สึกเสียใจทันทีที่ตบโต๊ะ เรื่องที่เสด็จแม่ของเขาใช้นกขนาดเล็ก 2 ตัวเพื่อทำร้ายคนอื่น ๆ ยังคงติดค้างอยู่ในใจของเขา ทันทีที่เขาจำเรื่องนี้ได้ เขาก็รู้สึกละอายใจ
ด้วยความละอายที่เขารู้สึก การแสดงออกของเขาก็แย่ลง เฟิงหยูเองดึงหวงซวนไปอยู่ข้างหลังนางและนางกลับมาอยู่ข้างหน้า เมื่อนางมองที่ซวนเทียนหยานอีกครั้ง ใบหน้าของนางก็เย็นชาเหมือนน ้าแข็ง
“พระองค์กำลังพูดกับข้า
