ในฐานะองค์ชายหรือ ? ” เฟิงหยูเองถามเขา“องค์ชายหลี่ช่างเป็นเกียรติจริง ๆ พระองค์เป็นห่วงเรื่องของตระกูลอื่นในระดับนี้ พระองค์ไม่มีศักดิ์ศรีขององค์ชายหรือ ? ” นางค่อย ๆ ยืนขึ้นและเดินไปข้างหน้า บังคับให้ซวนเทียนหยานถอยกลับไปจนกว่าเขาจะจากไป หลังจากที่ขาของเขาแตะเก้าอี้ที่อยู่ด้านหลัง นางก็พูดอย่างเย็นชา “ข้าจะบอกพระองค์ว่าเฟิงจินหยวนทำตัวเอง สมควรแล้ว พระองค์เข้าใจความหมายนั้นหรือไม่ ? หยุดกล่าวโทษท่านแม่ของข้า ข้ากำลังบอกพระองค์อย่างชัดเจนว่าท่านแม่ของข้าแทงเขาจริง ๆ แต่ตราบใดที่องค์หญิงผู้นี้ออกหน้าก็จะไม่มีใครคิดตำหนินาง ถูกต้องแล้ว ข้าไม่มีเหตุผล หากพระองค์ไม่พอใจ พระองค์ไปร้องเรียนเสด็จพ่อได้เลย องค์หญิงผู้นี้ไม่กลัว แต่ถ้าพระองค์คิดว่าตัวเองเป็นองค์ชายและมีสิทธิ์ที่จะกล่าวคำพูดที่ไม่สมควรต่อหน้าข้า องค์หญิงผู้นี้ได้ทำร้ายองค์ชายสามไปแล้ว ข้าไม่รังเกียจที่จะทำอีก”
ใบหน้าของซวนเทียนหยานซีด มันซีดกว่าเฟิงหยูเองที่ถ่ายเลือดของนาง เขาอ้าปากพูด แต่เฟิงหยูเองงขวางเขาทันที “อย่าพูด กลับไป หรือพระองค์อยากตาย”
เขาไม่กล้าพูดอะไรจริง ๆ เขากำลังจะหยุดหายใจ เฉพาะเมื่อเขาเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออกก็จะเริ่มหายใจอีกครั้ง เขามองไปข้างหน้าและเฟิงหยูเองก็หายตัวไป บ่าวรับใช้เรียกหวงซวนแทนให้ไปส่งเขาแทน
เมื่อเห็นเขามองนาง หวงซวนกล่าวว่า “องค์ชาย ทางนี้เพคะ ! ”
ซวนเทียนหยานไม่รู้ว่าเมื่อเขาเดินออกจากห้อง
