นปีนี้ในช่วงเดือนหนึ่ง มีคืนหนึ่งที่ข้านอนไม่หลับ ข้าอยากไปที่เรือนตงเซิง ซึ่งปัจจุบันเป็นคฤหาสน์ขององค์หญิง ทุกคนรู้ว่าคฤหาสน์เฟิงในอดีตนั้นเชื่อมต่อกับคฤหาสน์ขององค์หญิงและมีประตูพระจันทร์ระหว่างทั้งสอง นั่นเป็นสาเหตุที่ไม่มีอะไรผิดปกติกับข้าที่จะคุยกับพี่สาวของข้า ข้าไม่ได้ออกจากคฤหาสน์ ใครจะรู้ว่าเมื่อข้ามาถึงที่ด้านข้างของทะเลสาบในคฤหาสน์เฟิง ข้าเห็นแม่รองฮันสวมเสื้อผ้าหลุดรุ่ยและผมยุ่งเหยิงมาจากอีกฟากหนึ่งของสะพาน ข้าเห็นนาง นางมีท่าทางตกใจมาก จริง ๆ แล้ว… จริง ๆ …”
เฟิงเซียงหรูพบว่ามันยากเล็กน้อยที่จะเอ่ยต่อไป ฉากของนางถูกผลักลงไปในทะเลสาบโดยฮันชิผุดขึ้นมาในใจนางอีกครั้ง แต่ผู้คนที่กำลังฟังก็ตระหนักว่านี่เป็นจุดสำคัญ พวกเขาจะอนุญาตให้นางหยุดได้อย่างไรจึงมีคนแนะนำ “จริง ๆ แล้วอะไร ? ”
“จริง ๆ แล้วนางผลักน้องสามขององค์หญิงผู้นี้ลงไปในทะเลสาบเพื่อให้นางจมน ้าตาย” ในเวลานี้เฟิงหยูเองที่เงียบมานานก็พูดจบประโยคแรกของเฟิงเซียงหรู นางกล่าวว่า “โชคดีที่บ่าวรับใช้ของข้าเดินผ่านทะเลสาบนั้นและเห็นนาง ต้องขอบคุณน้องสามที่รอด คืนนั้นสถานการณ์ได้ทวีความรุนแรงมาก ทุกคนในคฤหาสน์กำลังค้นหาน้องสามที่หายไป เมื่อก่อนท่านย่ายังมีชีวิตอยู่และชอบแม่รองฮัน มีน้องสี่ให้ความช่วยเหลือ น้องสามเป็นคนที่ไม่มีความกล้าหาญและมีนิสัยที่อ่อนแอ นั่นเป็นเหตุผลที่นางไม่กล้าพูดอะไรตอนที่ถูกผลักลงทะเลสาบแต่การไม่กล
