นหยวนและปฏิเสธหมอตำแย “เจ้าหมายถึงอะไร ? ไม่ได้ครบกำหนดคลอด ? เมื่อปีที่แล้วในช่วงเดือนสิบสอง ตอนนี้เป็นเดือนที่เก้า ตรงกับวันที่อย่างสมบูรณ์แบบ มันจะไม่ครบกำหนดได้อย่างไร”
เฟิงหยูเองยิ้มอย่างขมขื่น อันชิสามารถตั้งคำถามนางผดุงครรภ์ได้อย่างไร นี่เป็นการเตือนความจำของเฟิงจินหยวนอย่างชัดเจนเกี่ยวกับความลับเบื้องหลังเรื่องนี้
เฟิงจินหยวนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ปัจจุบันเขาไม่มีเวลาคิดอย่างรอบคอบ เขาเพิ่งได้ยินว่าเด็กยังไม่เกิดและเขาก็รู้สึกกังวล เขาบอกหมอตำแยะว่าเด็กจะต้องเกิดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีอะไรที่หมอตำแยสามารถทำได้ นางเพิ่งบอกว่าหมอมาแล้วและกำลังช่วยเหลืออยู่ พวกเขาทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้
เสียงของอันชิมาถึงห้องด้านใน และเฟิงเฟินไดนั่งอยู่ที่ข้างเตียงของฮันชิ นางจับมือฮันชิด้วยมือเดียว และเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของนางด้วยอีกมือ คำพูดของอันชิเข้ามาในหูของนางและทำให้นางรู้สึกตกใจเล็กน้อยในเวลานี้หมอส่ายหน้าและพูดด้วยเสียงถอนหายใจ “ถ้านี่ไม่ใช่การตั้งครรภ์ครบกำหนดก็อาจเป็นเรื่องปกติ แต่อย่างที่ข้าเห็นมีแนวโน้มที่จะเกิดจากยากระตุ้นบางอย่าง” ขณะที่พูดสิ่งนี้เขาถามเฟิงเฟินไดว่า“คุณหนูยกโทษให้หมอแก่ ๆ อย่างข้าด้วย ทุกคนบอกว่าเรือนด้านในของคฤหาสน์ขนาดใหญ่นั้นซับซ้อน ดูเหมือนว่าอนุ… ได้รับยาจากคนที่มีเจตนาไม่ดี ! ”
เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกกล่ว เฟิงเฟินไดรู้สึกถึงมือที่นางจับเริ่มสั่น
