าเซียนกระแอมอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินคำเหล่านี้ เขายังเตะฮ่องเต้อีกสองสามครั้ง “ออกไป ! ขยับขาของท่านออกไป ! ”
“ไม่ ! ” ฮ่องเต้ใช้แรงกดดันมากกว่านี้
เหยาเซียนกลายเป็นกังวล “เช่นนั้นก็จัดการเรื่องขันทีนั้น อย่าปล่อยให้เขาพูดจาไร้สาระอย่างนั้นต่อไป”
ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นมอง “ถ้าข้าควบคุมเขาได้ เขาจะกล้าพูดหรือไม่ ? ข้าจะขอร้องเจ้า เจ้าจะกลับไปที่กลุ่มหมอหลวงได้หรือไม่ ? ”
“ข้าไม่กลับ ! ” เหยาเซียนตอบตรงไปตรงมา
ฮ่องเต้โกรธ กัดฟันด้วยความโกรธและต้องการที่จะต่อสู้ต่อไป แต่เขาขาดเรี่ยวแรงอย่างแท้จริง เนื่องจากเขาสามารถนั่งเอนกายบนแขนของเขา เมื่อเขาขยับแขนไม่ได้ เขาจึงเริ่มขยับปากแทน เขาเริ่มให้เหตุผลกับเหยาเซียน “ดูนี่ ! เมื่อเจ้าจากไปเมื่อสองสามปี กลุ่มหมอหลวงก็มักจะขาดผู้นำ เราไม่เคยคิดที่จะหาคนอื่นมาแทนที่ตำแหน่งนี้ ตราบใดที่เจ้ากลับมา เจ้าจะเป็นหัวหน้าหมอหลวง เจ้าจะเป็นต้นแบบให้กับหมอทุกคนในโลกนี้ ! ”
เหยาเซียนไม่ไหวติง “ข้าไม่กลับ ! ”
“ถ้าอย่างนั้นบอกข้าทำไมเจ้าถึงไม่กลับ ? ” ฮ่องเต้รู้สึกพ่ายแพ้ “ทำไม ?”
เหยาเซียนจ้องมองเขา “ข้าเกลียดการถูกบังคับให้ทำสิ่งต่าง ๆ มากที่สุด ทุกคนควรมีชีวิตอยู่อย่างอิสระ ท่านแค่ให้งานข้า ถ้าข้าชอบข้าจะทำมัน ถ้าข้าไม่ชอบข้าจะไม่ทำ ท่านสามารถเลือกที่จะให้ข้ารักษา แต่เมื่อข้าปฏิเสธ ท่านไม่มีสิทธิ์บังคับให้ข้าอยู่ต่อ”
ฮ่องเต้รู้สึกว่าคำพูดของเหยาเซียนเป็นเหมือน
