ชั่วโคตร
ไม่ใช่ว่าเฟิงจินหยวนไร้ยางอาย เขาแค่ไม่รู้ความหมายของคำว่าไร้ยางอาย หลังจากเขาได้รับการปล่อยตัวจากคุกและกลับไปที่คฤหาสน์เฟิง เขาก็รีบไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงทันทีหลังจากอาบน ้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว
เหยาซื่อบังเอิญนั่งอยู่ที่สนามหน้าเรือน นางไม่มีความสุขจากการโต้เถียงกับเฟิงหยูเองและไม่กินอาหารเย็น นางจ้องไปที่จานผลไม้ เมื่อเฟิงจินหยวนเข้ามา ทหารยามก็อยู่ในช่วงเปลี่ยนเวรและประตูที่ถูกปิดก็เปิดออก ทำให้เขาแอบเข้ามาได้
ในที่สุดเขาก็ยังเป็นบิดาของเฟิงหยูเอง ทหารยามหยุดเขาแต่พวกเขาไม่สามารถขับไล่เขาออกไปได้ นอกจากนี้เมื่อเฟิงจินหยวนเห็นเหยาซื่อเขาจึงเริ่มที่จะพูดคุยกับนาง เขากล่าวว่า “ตั้งแต่สมัยโบราณผู้หญิงมักให้ความสนใจกับสามีที่ยังอยู่ พวกนางเอาใจใส่ผู้ชายที่พวกนางแต่งงานด้วย แม้ว่าพวกนางจะเป็นคนขี้เกียจก็ตาม เหยาซื่อ เจ้าไม่รู้สึกว่าเจ้าน่ารังเกียจบ้างหรือ ? ”
แม้ว่าเหยาซื่อจะสามารถขอการอภัยโทษของตระกูลเฟิงต่อหน้าเฟิงหยูเองได้ แต่นางก็ยังดูถูกเฟิงจินหยวนอยู่ดี เมื่อได้ยินเฟิงจินหยวนพูดเรื่องแบบนี้ นางแทบจะรควบคุมตัวเองไม่ได้ นางอยากจะตบหน้าเขา แต่นางก็ยังคงเป็นเหยาซื่อไม่ใช่เฟิงหยูเอง นางไม่มีความกล้าหรือกล้าที่จะทำ นางทำได้เพียงทนและโกรธแค้นเฟิงจินหยวน อย่างไรก็ตามนางไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
เฟิงจินหยวนกลายเป็นคนร่าเริงจากการพูด เมื่อเห็นเหยาซื่อในสภาพปัจจุบันของนาง เขาก็มี
