ตัวอยู่ในเรือนของเฟิงหยูเอง ยามเฝ้าประตูปิดประตูคฤหาสน์ ละบอกกับทหารองครักษ์ภายนอกว่าคฤหาสน์ขององค์หญิงจะไม่รับแขก
เหยาซื่อไม่สามารถยอมรับได้ว่าบุตรชายและบุตรสาวของนางกำลังโต้เถียงนาง นางนั่งตัวแข็งทื่อบนเก้าอี้หิน นางจ้องมองอย่างว่างเปล่าขณะที่นางพยายามอย่างยิ่งที่จะหยุดน ้าตาที่ไหลออกมา นางต้องการที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขกับบุตรของนาง แต่การเปลี่ยนแปลงในตัวบุตรสาวของนางก็ฉับพลันเกินไปและกลายเป็นหนามในใจของนางแล้วและหนามนี้ก็แทงทะลุลึกมาก ไม่มีวิธีดึงมันออกมา นางรู้ด้วยว่าเฟิงจื่อหรูพูดถูก อาเองตอนนี้ดีกว่าก่อนหน้านี้ แต่ก่อนหน้านี้… ก่อนหน้านี้ใกล้ชิดกันมากกว่า นางเข้าใกล้จิตใจของเหยาซื่อมากกว่า
นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เป็นที่ชัดเจนว่ารูปลักษณ์ของเฟิงหยูเองไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในฐานะมารดาให้กำเนิดนาง ไม่มีใครที่จะไวต่อการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเหล่านี้มากกว่านาง นางมั่นใจว่าพวกเขาเป็นคนละคน ความคิดนี้ยังคงดำเนินต่อไปจนกว่าจะหยั่งรากลึก
แต่บุตรสาวคนเดิมของนางจะกลับมาได้หรือไม่
เมื่อมองไปที่เฟิงหยูเองด้วยความสิ้นหวัง เหยาซื่อก็สูดหายใจเข้าลึก ๆและทำอย่างดีที่สุดเพื่อปรับความคิดของนางให้อยู่ในสภาพที่นางยอมรับได้ อย่างไรก็ตามเมื่อนางพูดอีกครั้ง นางก็กล่าวว่า “เนื่องจากเจ้าเป็นบุตรสาวของข้า เอ่อ ถ้ามีใครที่ช่วยได้ ก็ช่วยเถิด มีผู้คนมากมายในตระกูลเฟิงถึงแก่กรรม มันเพียงพอแล้ว เขาค
