ือบิดาของเจ้า หากเจ้าฆ่าเขา เจ้าจะ… เจ้าจะถูกลงโทษจากสวรรค์”
เฟิงหยูเองไม่รู้ว่าเหยาซื่อพบตรรกะประเภทนี้ได้อย่างไร และนางก็ไม่แน่ใจมากขึ้นว่าทำไมเหยาซื่อถึงมั่นใจว่านางต้องการฆ่าเฟิงจินหยวนนางเพิ่งส่งคนนั้นเข้าคุก มันเป็นเพียงคุกของทางการตามปกติ วิธีนั้นอาจเกี่ยวข้องกับคำว่า “ความตาย” จากระยะไกล
นางมองเหยาซื่ออีกครั้งและเห็นความมุ่งมั่นเล็กน้อยในสายตาของมารดาคนนี้เป็นครั้งแรก หรือบางทีมันอาจไม่ใช่ครั้งแรก ย้อนกลับไปเมื่อเหยาซื่อได้ถือพระราชโองการและเรียกร้องให้หย่าจากเฟิงจินหยวนนางก็ยังเผยให้เห็นถึงความตั้งใจเช่นนี้ โชคไม่ดีที่มันเคยเป็นมานานแค่ไหน แต่ท่าทางที่ตั้งใจไว้จะปรากฏขึ้นอีกครั้งเพื่อขอชีวิตเฟิงจินหยวน
เฟิงหยูเองไม่ต้องการอธิบายมากเกินไปว่าเฟิงจินหยวนจะตายหรือไม่นางถามเหยาซื่อ “ถ้าบุตรสาวของเจ้าเสียชีวิตไปแล้วล่ะ ? ถูกบิดาส่งไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือและอดอาหารจนตาย จะถูกฆ่าหรือล้มตายหรือบางทีข้าอาจถูกฆ่าโดยนักฆ่าที่ท่านพ่อส่งมาระหว่างทางกลับไปที่เมืองหลวง ท่านแม่ ถ้าเป็นกรณีนี้ ท่านแม่จะยืนกรานต่อหน้าเฟิงจินหยวนและเรียกร้องความยุติธรรมจากเขาหรือไม่ ? ”
เหยาซื่อไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร นางจ้องมองอย่างว่างเปล่าเป็นเวลานานโดยกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าเจ้าสุขสบายดีหรอกหรือ ? ”
เฟิงหยูเองหัวเราะ “ก่อนหน้านี้ใครที่บอกว่าข้าไม่ใช่บุตรสาวของนาง ?ลองคิดดูว่าบุตรสาวตัวจริงของเจ้าหายไปไหนแล้ว”
