หลังจากพูดอย่างนี้นางลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า ความอ่อนเพลียนี้มาจากหัวใจ มันยิ่งมากกว่าการต่อสู้กับศัตรูหลายคน
เฟิงจื่อหรูเดินไปข้างหน้าและสนับสนุนนาง เฟิงหยูเองลูบหัวเฟิงจื่อหรูแล้วยิ้มอย่างขมขื่น จับมือเล็ก ๆ ของเฟิงจื่อหรู นางเดินไปที่เรือนของนาง เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองกำลังจะจากไป เหยาซื่อก็เริ่มวิตกกังวล และยืนขึ้นเพื่อตะโกนว่า “แค่ให้อภัยตระกูลเฟิง ! อาเองไม่ใช่คนร้ายกาจแค่ทำเหมือนอย่างที่นางควรจะทำ”
เฟิงหยูเองหยุดอยู่ในเส้นทางของนางและนางก็เริ่มรู้สึกโกรธ นับตั้งแต่นางมาถึงโลกนี้นางพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อปกป้องมารดาและน้องชายคนนี้ นางพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อให้พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้นอย่างไรก็ตามในท้ายที่สุดนางก็ยังไม่สามารถเข้าใกล้หัวใจของมารดาคนนี้ได้ หากจะบอกว่านางไม่หดหู่ใจก็คงเป็นเรื่องโกหก หากจะบอกว่านางไม่รู้สึกผิดจะยิ่งเป็นไปไม่ได้
นางโบกมือให้และพูดอย่างไร้ปัญหา “ได้ ข้าสัญญากับท่าน”
อย่างไรก็ตามเหยาซื่อกล่าวว่า “เฟิงจื่อหรูจะอยู่กับข้าในอนาคต ! ”
เฟิงหยูเองตกใจและมือที่จับเฟิงจื่อหรูสั่น มารดาคนนี้ไม่เต็มใจที่จะทิ้งน้องชายไว้กับนางด้วยเหรอ ?
เฟิงจื่อหรูสามารถรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ของเฟิงหยูเองและก็ได้ยินอย่างชัดเจนในสิ่งที่เหยาซื่อพูด เขายกมืออีกข้างแล้วตบเบา ๆ ที่หลังของมือเฟิงหยูเองเพื่อปลอบโยนนาง จากนั้นเขาหันไปกล่าวกับเหยาซื่อ “จื่อหรูมีเรือนของตั
