เขาทำเพื่อตัวเอง ถ้าเขามีความสามารถที่จะทำมัน เขาต้องเตรียมใจให้พร้อมที่จะรับผล ข้ารู้สึกว่าท่านพี่ไม่ควรฟังท่านแม่ แล้วปล่อยเขาไปหากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นจะต้องมีการลงโทษ เขาควรจะอยู่ในคุก”
เฟิงหยูเองรู้สึกตื้นตันใจขึ้นมาเล็กน้อย โชคดีที่ยังคงมีผู้ชายที่ดีอยู่เคียงข้างนาง โชคดีที่เขาคิดเหมือนกับนาง
เฟิงจื่อหรูกอดเฟิงหยูเอง เหยาเซียนและวังซวนกลับมากินอาหารเย็นด้วยกันเท่านั้น วังซวนรายงานต่อเฟิงหยูเองว่า “ใต้เท้าเฟิงได้กลับมาที่คฤหาสน์แล้ว เมื่อข้ากลับมา ข้าก็ผ่านห้องโถงสมุนไพรและบังเอิญไปพบหมอเหยาที่ทำงานอยู่ ดังนั้นข้าจึงให้ความช่วยเหลือด้วยเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองรู้ว่าวังซวนบอกเหยาเซียนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงบ่ายแน่นอนว่าเมื่อนางมองเหยาเซียน นางจะเห็นร่องรอยของความโกรธในดวงตาของเขา
นางถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และให้วังซวนส่งเฟิงจื่อหรูกลับไปที่เรือนของเขาเอง นางยังส่งหวงซวนออกไป มีแค่นางและเหยาเซียนอยู่ในห้อง จากนั้นนางก็ระบายออกมา พิงกับเหยาเซียนมันก็เหมือนตอนที่นางยังเด็ก และกอดแขนของปู่ของนาง นางเล่าเรื่องทุกข์ใจของนางอย่างเงียบ ๆ
เหยาเซียนไม่ชอบที่จะเห็นหลานสาวของเขาแบบนี้มากที่สุด ความโกรธในใจของเขาเผาไหม้ให้สว่างขึ้นเรื่อย ๆ เฟิงหยูเองเข้าใจอารมณ์ของปู่ของนาง ดังนั้นนางจึงปลอบโยนเหยาเซียน แต่เมื่อนางปลอบโยนเขา ความโศกเศร้าของนางก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง มันก็มาพร้อมกับความกังวลเ
