ละ “อำเองของเรำ” ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้ชัดเจนว่ำนำงไม่ยอมรับตัวตนของนำงมันเป็นเพียงว่ำนำงไม่ได้พูด
นี่เป็นครั้งแรกที่เฟิงหยูเองจ้องมองลงไปและนำงก็พ่ำยแพ้อย่ำงหนักนำงหันกลับมำมองอย่ำงรวดเร็ว แต่นำงไม่รู้ว่ำนำงควรมองตรงไหน
ในเวลำนี้นำงเห็นเฟิงจื่อหรูเช็ดลูกแพรบนเสื้อของเขำและวำงไว้ที่ด้ำนหน้ำของเหยำซื่ออีกครั้ง เช่นเดียวกับเหยำซื่อที่ดูงุนงง เขำกล่ำวว่ำ“ท่ำนพี่ก็คือท่ำนพี่ ท่ำนแม่ ท ำไมท่ำนแม่กลำยเป็นเช่นนี้ ท่ำนพี่ปฏิบัติต่อเรำเป็นอย่ำงดี ท ำไมท่ำนแม่ถึงไม่พอใจ ? หำกไม่ใช่เพรำะท่ำนพี่ เรำจะยังคงอยู่ในเรือนศจีของคฤหำสน์เฟิง อำจเป็นไปได้ว่ำเรำอำจถูกฆ่ำตำยไปแล้ว ท่ำนแม่คิดว่ำเมื่อเรำกลับมำที่คฤหำสน์ ยำที่ฮูหยินใหญ่ส่งมำให้ข้ำในเวลำนั้น ลองคิดถึงจ ำนวนนักฆ่ำที่เรำพบเจอระหว่ำงทำงกลับจำกทำงตะวันตกเฉียงเหนือ คิดเกี่ยวกับสิ่งนี้ มีอะไรที่ไม่พึงพอใจขอรับ”
ค ำพูดของเฟิงจื่อหรูท ำให้เหยำซื่อรู้สึกเล็กน้อย นำงดึงเด็กชำยเข้ำสู่อ้อมกอดของนำง และกล่ำวโดยไม่มีกำรควบคุม “นำงไม่ใช่พี่สำวของเจ้ำ ! ”
