ถูกหยิบขึ้นมำโดยเฟิงจื่อหรู
ในใจของนำง นำงไม่มีควำมทรงจ ำของเจ้ำของร่ำงเดิม ในที่สุดนำงก็รู้ว่ำข้อบกพร่องของนำงอยู่ที่ไหน มันไม่ใช่กำรเปลี่ยนแปลงนิสัยอย่ำงกะทันหันของนำง และไม่ใช่เป็นกำรเรียนรู้ศิลปะกำรต่อสู้และยำจำกอำจำรย์ชำวเปอร์เซีย มันเป็นรำยละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น ลูกแพรท ำให้เหยำซื่อสงสัยมำนำนแล้ว
นำงท ำผิดพลำดในส่วนนี้ หลังจำกค้นหำควำมทรงจ ำของเจ้ำของร่ำงเดิม นำงก็พบบำงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเหยำซื่อที่ไม่ได้กินลูกแพร มันช่ำงน่ำร ำคำญเหลือเกินที่นำงไม่สนใจมันแม้แต่น้อย และลูกแพรนี้ …
ในชีวิตก่อนหน้ำนี้ มำรดำของนำงชอบกินลูกแพรมำกที่สุด หลังจำกเสียชีวิตบิดำของนำงมักจะวำงลูกแพรสำมลูกที่ตรงหน้ำรูปมำรดำของนำง นำงไม่เคยคิดเลยว่ำเหยำซื่อจะไม่กินลูกแพร อย่ำงไรก็ตำมนำงยังคงเชื่อมั่นว่ำเหยำซื่อคงจะชอบกินสิ่งที่เหมือนกับมำรดำของนำงในชีวิตก่อนหน้ำ แม้ว่ำนำงจะไม่ชอบพวกมัน แต่ลูกแพรก็เป็นผลไม้ที่อร่อยอย่ำงแท้จริง กำรส่งมันให้นำงเป็นเรื่องที่ดีเสมอ
น่ำเสียดำยที่ควำมตั้งใจของนำงถูกเข้ำใจผิด ควำมผิดพลำดเพียงครั้งเดียวนี้ท ำให้นำงไม่รู้ว่ำจะอธิบำยอย่ำงไร
เหยำซื่อยังคงจ้องมองนำงและเฟิงหยูเองไม่ได้หลีกเลี่ยง เช่นนี้ทั้งสองมองหน้ำกัน อย่ำงไรก็ตำมร่องรอยของควำมเศร้ำโศกและควำมไม่คุ้นเคยปรำกฏอยู่ในดวงตำของเหยำซื่อ แม้กระทั่งร่องรอยของควำมไม่พอใจ นำงจ ำได้ว่ำเหยำซื่อเพียงแค่กล่ำวว่ำ “บุตรสำวของข้ำ” แ
