ำมันได้”
ในเรื่องที่เกี่ยวกับเหยำซื่อ เฟิงหยูเองเข้ำใจอย่ำงชัดเจนว่ำนำงแพ้ตั้งแต่เห็นใบหน้ำของอีกฝ่ำยแล้ว เหยำซื่อมีรูปร่ำงหน้ำตำคล้ำยคลึงกับมำรดำของนำงในชีวิตก่อนหน้ำนี้ สิ่งนี้ท ำให้เฟิงหยูเองรู้สึกสับสนเล็กน้อยอยู่เสมอ มันท ำให้นำงรู้สึกว่ำจะมีช่องทำงให้นำงระลึกถึงชีวิตก่อนหน้ำของนำง นี่เป็นสิ่งที่ดีมำก แม้ว่ำเหยำซื่อจะฝังแน่นกับค ำสอนส ำหรับผู้หญิงในยุคนี้ แม้ว่ำนำงจะไม่สนิทสนม ตรำบใดที่นำงสำมำรถเฝ้ำดูอย่ำงเงียบ ๆ มันก็เป็นควำมสะดวกสบำย
นำงยื่นลูกแพรออกไปข้ำงหน้ำอีกข้ำงหนึ่ง “ท่ำนแม่กินสักหน่อย”
เหยำซื่อมองที่ลูกแพรในมือของบุตรสำวของนำง และทันใดนั้นก็รู้สึกเศร้ำเล็กน้อย ดวงตำของนำงชุ่มชื้นและนำงไม่สำมำรถควบคุมมันได้นำงหันกลับมำมองและยกแขนขึ้นเพื่อซับน ้ำตำ เฟิงหยูเองรู้สึกเหมือนเหยำซื่อต้องรู้สึกว่ำฉำกแบบนี้อบอุ่นมำก นำงได้ยินเหยำซื่อกล่ำวว่ำ“ข้ำไม่เคยกินลูกแพร ในอดีตเมื่อเรำอยู่ในคฤหำสน์เฟิงข้ำไม่ได้กินเลยต่อมำเมื่อเรำอยู่ในภำคตะวันตกเฉียงเหนือข้ำไม่ได้กิน แม้ว่ำข้ำจะอดอำหำรและบุตรสำวของข้ำก็เอำลูกแพรมำจำกภูเขำ ข้ำจะไม่แตะมันเพรำะลูกแพรถูกวำงยำพิษ เมื่อตั้งท้องเจ้ำ นับจำกวินำทีนั้นข้ำไม่เคยกินอีกเลย”
เมื่อนำงพูดสิ่งนี้ นำงดูสงบเฟิงหยูเอง รำวกับว่ำนำงก ำลังเล่ำเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับนำง แต่ค ำพูดเหล่ำนี้ท ำให้จิตใจของเฟิงหยูเองสั่นไหวและมือของนำงสั่นท ำให้ลูกแพรหล่นลงพื้น มัน
