รดีที่สุดที่จะเผำศพ เรำไม่สำมำรถทิ้งร่องรอยไว้เบื้องหลังได้”
จุนม่ำนเหลือบมองมำที่นำงและขมวดคิ้วเล็กน้อย เด็กอำยุเพียง 11 ปีมีจิตใจที่ดุร้ำย ตระกูลเฟิงเลี้ยงดูบุตรสำวอย่ำงไร
เฟิงหยูเองไม่ได้อยู่ในคฤหำสน์เฟิงนำนเกินไป นำงพำเฟิงจื่อหรู, วังซวนและหวงซวน กลับไปที่คฤหำสน์ขององค์หญิง เฟิงเซียงหรูยังคงเดินไปพร้อมกับอันชิอีกพักหนึ่ง
ตระกูลเฟิงยุ่งตลอดทั้งวัน เสียงดัง และได้ยินไปถึงคฤหำสน์ขององค์หญิง เมื่อเฟิงหยูเองกลับไปที่คฤหำสน์ นำงเห็นเหยำซื่อนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ที่สนำมหน้ำบ้ำน บ่ำวรับใช้ปอกผลไม้วำงไว้บนโต๊ะข้ำง ๆ นำง อย่ำงไรก็ตำมนำงไม่แม้แต่จะมอง มือของเหยำซื่อถือลูกประค ำซึ่งนำงได้รับมำนำนแล้ว พวกมันท ำจำกหยกขำว ในอดีตเหยำซื่อไม่เคยมีนิสัยกำรสวดภำวนำด้วยลูกประค ำ นำงเพียงแค่พกมันเพรำะนำงรู้สึกว่ำมันสวยอย่ำงไรก็ตำมตอนนี้เหยำซื่อมีสีหน้ำหม่นหมองและยังคงคล้อยตำมด้วยลูกประค ำ เรื่องนี้ท ำให้บ่ำวรับใช้ในบ้ำนก็มืดมน
เฟิงหยูเองรู้สึกไร้ประโยชน์ ถอนหำยใจอย่ำงเงียบ ๆ นำงเดินไปที่เหยำซื่อและเรียกนำงอย่ำงเงียบ ๆ ว่ำ “ท่ำนแม่”
ในที่สุดเหยำซื่อก็หำยจำกอำกำรงุนงงและหันมำมอง จำกนั้นนำงก็มองเฟิงหยูเอง และกล่ำวว่ำ “เจ้ำกลับมำแล้วหรือ?”
เฟิงหยูเองพยักหน้ำและนั่งลงบนเก้ำอี้หินตรงข้ำมกับเหยำซื่อ นำงตั้งใจหยิบผลไม้จำกจำนแล้วยื่นให้ “ท่ำนแม่กินผลไม้เยอะ ๆ หำกมีอะไรที่ท่ำนแม่อยำกกิน ให้บอกบ่ำวใช้ เรำสำมำรถจัดห
