ับไปแล้ว นำงคิดถึงบิดำและย่ำของเจ้ำของร่ำงดั้งเดิม ตรำบใดที่พวกเขำไม่โลภมำกเกินไป นำงก็จะยอมให้พวกเขำมีชีวิตอยู่จนกว่ำพวกเขำจะตำยในวัยชรำ เพื่อที่จะเติมเต็มควำมกตัญญูของร่ำงกำยนี้ แต่ฮูหยินผู้เฒ่ำได้ล่วงลับไปด้วยควำมผิดพลำดเล็กน้อย เมื่อตอนที่นำงดูบิดำคนนี้นำงไม่สำมำรถแม้แต่จะแสดงควำมเห็นอกเห็นใจ ควำมอ่อนเพลียที่นำงรู้สึกคือจิตใจ และมันท ำให้นำงรู้สึกอยำกที่จะฆ่ำคนผู้นี้ท ำให้ปัญหำทั้งหมดจบลง ในอนำคตนำงจะรู้สึกสบำยใจมำกขึ้น
แต่มีหลำยสำยตำที่เฝ้ำดู นำงหลับตำลงเล็กน้อยและระงับควำมรู้สึกในใจของนำง นำงโบกมือโดยไม่อยำกพูดอะไรเลย นำงพูดกับเจ้ำหน้ำที่ว่ำ“พำเขำไปเร็ว องค์หญิงผู้นี้ไม่ต้องกำรพบเขำอีก”
เจ้ำหน้ำที่เป็นคนของซูจิงหยวน กล่ำวอีกนัยหนึ่งพวกเขำคือคนของเฟิงหยูเอง เมื่อได้ยินนำงพูด พวกเขำก็พำเฟิงจินหยวนออกไปโดยไม่พูดอะไรอีก เฟิงจินหยวนยังคงตะโกนและต่อสู้ขัดขืนอย่ำงต่อเนื่อง แม้กระนั้นเขำก็ยังถูกลำกออกไปจำกคฤหำสน์
จุนม่ำนมีสีหน้ำเย็นชำและคิดริเริ่มที่จะพูดว่ำ “ข้ำจะหำคนดูแลผู้หญิงที่เรือน เจ้ำควรระวังให้มำกขึ้นอีกเล็กน้อย เรื่องนี้ต้องไม่ออกแพร่ออกไปไม่อย่ำงนั้นแม้ว่ำข้ำจะไปขอร้องอภัยโทษก็ไม่เพียงพอที่จะปกป้องชีวิตเรำได้”
สมำชิกของตระกูลเฟิงรู้ว่ำอะไรก็ตำมที่เกี่ยวข้องกับเฉียนโจวจะถือว่ำเป็นกำรทรยศ ดังนั้นพวกเขำจึงพยักหน้ำ เฟิงเฟินไดกล่ำวว่ำ “เรำต้องท ำสิ่งที่ดีอย่ำงแน่นอน มันจะเป็นกำ
