ำเช่นนั้น เจ้ำเมืองจะกล้ำฟังหรือ” หลังจำกพูดอย่ำงนี้นำงหันไปมองเฟิงเฟินได “ฟังนะ ถ้ำผู้หญิงคนนั้นได้รับอนุญำตให้เข้ำมำในคฤหำสน์ตระกูลเฟิง ทั้งตระกูลก็จะถูกประหำรเร็วขึ้นหรือในไม่ช้ำ แต่ถ้ำท่ำนพ่อผู้ไร้ยำงอำยคนนี้จำกไป เจ้ำจะเป็นน้องสำวขององค์หญิงจี่อันเช่นข้ำเมื่อเจ้ำแต่งงำน สถำนะของเจ้ำจะสูงส่งกว่ำบุตรสำวของขุนนำงขั้นห้ำ”
เฟิงเฟินไดไม่ได้สนใจตอนแรก แต่ค ำพูดสุดท้ำยนั้นล่อลวงนำง นำงเลิกเคลื่อนไหวเพื่อขอควำมช่วยเหลือทันที แสงปรำกฏขึ้นในดวงตำของนำงขณะที่พวกเขำคำดหวังเล็กน้อย
เฟิงจินหยวนสังเกตว่ำเฟิงเฟินไดนั้นสับสน เขำกล่ำวอย่ำงรวดเร็ว“แม้ว่ำข้ำจะไม่ตำย เจ้ำก็ยังเป็นน้องสำวของนำง”
เฟิงเฟินไดนึกถึงเรื่องนี้และคิดตำมที่เฟิงจินหยวนพูด สิ่งนั้นถูกต้อง ชั่วครู่หนึ่งนำงก็ลังเลเล็กน้อย หลังจำกคิดเพิ่มอีกนิดนำงก็เจรจำกับเฟิงหยูเองอย่ำงตรงไปตรงมำ “เช่นนั้นเรำจะให้ท่ำนพ่อดูแลผู้หญิงอยู่ข้ำงนอกได้หรือไม่ ? ”
ปกติแล้วกำรพูดนี่จะเป็นวิธีที่ดีที่สุด อย่ำงไรก็ตำมเมื่อค ำพูดของเฟิงเฟินไดออกมำ เฟิงจินหยวนก็ร้องออกมำทันทีว่ำ “ไม่ ! ไม่มีใครได้รับอนุญำตให้แตะต้องนำง ! หำกใครกล้ำที่จะสัมผัสนำง ข้ำ… ข้ำ… “
เขำย ้ำค ำว่ำ “ข้ำ” ซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำ และไม่สำมำรถท ำอะไรได้เลย แต่มันคือเฟิงหยูเองที่พูดว่ำ “เจ้ำจะไม่ให้อภัยเรำแม้ว่ำเจ้ำจะกลำยเป็นผี”นำงยักไหล่และรู้สึกเหนื่อยล้ำอย่ำงกะทันหัน เมื่อฮูหยินผู้เฒ่ำล่วงล
