และไม่ได้ให้ควำมส ำคัญกับบุตรสำวคนที่สี่นี้ เขำไม่เคยแม้แต่จะมองนำงเมื่อนำงโตขึ้น แต่มีเพียงเฟิงเฟินไดที่เต็มใจยืนหยัดเพื่อเขำในช่วงเวลำวิกฤตินี้
ใบหน้ำของเฟิงเฟินไดถูกปกคลุมไปด้วยน ้ำตำซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลมำจำกควำมกลัว นำงหันมำขอร้องเฟิงหยูเอง “พี่รอง ไม่ว่ำอย่ำงไรเขำเป็นบิดำของเรำ พี่รองปล่อยเขำไปได้หรือไม่ ? ” ก่อนที่จะรอให้เฟิงหยูเองตอบ นำงกล่ำวเสริม “ถ้ำพี่รองจะไม่ปล่อยท่ำนพ่อไป ข้ำจะไปหำองค์ชำยห้ำ” นำงพูดอย่ำงนี้และควำมโกรธก็ปรำกฏขึ้นในดวงตำของนำงเฟิงเฟินไดเอื้อมมือออกไปและเฟิงจินหยวนก็ชี้ไปที่เฟิงหยูเอง นำงใช้ค ำพูดเดียวกันกับนำง “เมื่อท่ำนพ่อถูกพรำกไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร? ”
เมื่อพูดค ำเหล่ำนี้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงเฟิงหยูเอง แม้แต่คนอื่น ๆ ก็ไม่สำมำรถทนฟังต่อได้ อันชิกล่ำวขึ้น “คุณหนูสี่ คุณหนูรองก ำลังช่วยพวกเรำ”
เฟิงเซียงหรูกล่ำวเพิ่มเติม “ไม่ใช่ พี่รองบอกให้พวกเขำพำท่ำนพ่อไป มันเป็นท่ำนพ่อที่ท ำควำมผิด เป็นทำงกำรที่ต้องกำรพำท่ำนพ่อออกไป”
เฟิงเฟินไดร้องเสียงดัง “ข้ำจะไปหำองค์ชำยห้ำ ข้ำจะให้ท่ำนขออภัยโทษให้ท่ำนพ่อ ! ” เมื่อพูดอย่ำงนี้นำงก็ออกไปข้ำงนอก อย่ำงไรก็ตำมนำงได้ยินเสียงเฟิงหยูเองหัวเรำะคิกคักอยู่ข้ำงหลังนำง เสียงนี้ท ำให้หนังศีรษะของนำงชำ
“เจ้ำสำมำรถไปหำเขำได้” เฟิงหยูเองกล่ำวว่ำ “องค์หญิงผู้นี้ต้องกำรดูว่ำองค์ชำยห้ำจะกล้ำท ำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่ แม้ว่ำพระองค์จะท
