ื่น เขำเกลียดมำกยิ่งขึ้นว่ำเขำไม่สำมำรถบีบคอภรรยำและบุตรๆ ของเขำทั้งหมด
ในท้ำยที่สุดเขำยังคงให้คุณค่ำกับใบหน้ำของเขำ เมื่อเห็นว่ำเขำก ำลังจะสูญเสียกำรควบคุมสถำนกำรณ์ เขำจึงรีบมองไปที่เฮ่อจงเพื่อให้แยกย้ำยฝูงชนที่ยืนอยู่หน้ำทำงเข้ำ เฮ่อจงจ้องมองที่เฟิงหยูเอง เมื่อเห็นว่ำนำงไม่ได้แสดงปฏิกริยำอะไรเลย เขำจึงน ำผู้ติดตำมของตระกูลไปสลำยฝูงชน
ในอีกด้ำนหนึ่งบ่ำวรับใช้ก็สลำยฝูงชน ในอีกด้ำนหนึ่งเฟิงจินหยวนก ำลังเจรจำกับบุตรสำวคนที่สองของเขำ “หำกมีสิ่งที่จะพูดถึงเรื่องนี้ พูดในคฤหำสน์ได้หรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเองมองไปที่เขำแล้วถำมว่ำ “ท ำไมท่ำนพ่อถึงไม่คิดที่จะพูดคุยเรื่องโลงศพในคฤหำสน์ก่อนหน้ำนี้ล่ะ ? ท่ำนต้องกำรบังคับให้ข้ำจ่ำย600 เหรียญเงินต่อหน้ำคนเหล่ำนั้นทั้งหมดหรือไม่ ? ” แม้ว่ำนำงจะพูดอย่ำงนี้ นำงก็ไม่ได้ท ำให้เขำล ำบำกใจอีกต่อไป นำงหันกลับมำและเดินเข้ำไปในคฤหำสน์เฟิง ตรงไปในทิศทำงของเรือนโบตั๋น ในเรื่องที่เกี่ยวกับบิดำนี้ นำงรู้สึกว่ำนำงก ำลังจะหมดควำมอดทนสุดท้ำยที่เหลืออยู่ คนผู้นี้ไม่เคยรู้วิธีหยุดก่อนที่จะไปไกลเกินไป เขำยังไม่เคยรู้เลยว่ำเขำสำมำรถต่อต้ำนคนประเภทใดและอะไรที่เขำไม่สำมำรถท ำได้เมื่อนึกถึงสมัยที่เฟิงจินหยวนได้รับต ำแหน่งจอหงวน หลังจำกเป็นบัณฑิตที่ได้รับกำรจัดอันดับสูงสุด ไม่รู้ว่ำตระกูลเหยำต้องมีมั่งคั่งเพียงใดที่ใช้จ่ำยเพื่อช่วยให้บุคคลระดับปำนกลำงเข้ำถึงต ำแหน่งเสนำบดี
