เฟิงจินหยวนติดตำมอย่ำงใกล้ชิดตลอดเวลำ อย่ำงไรก็ตำมเขำไม่ลืมที่จะจ้องเขม็งอันชิอย่ำงรุนแรง ควำมเกลียดชังภำยในตระกูลไม่สำมำรถแสดงให้โลกภำยนอกเห็นได้ เหตุใดปัญหำทั้งหมดในตระกูลจึงเป็นที่รู้จักกันดี
ในขณะที่เขำยังคงสับสนหลังจำกคิดมำหลำยครั้ง เฟิงเฟินไดผู้ซึ่งติดตำมอยู่ข้ำงหลังพูดกับบ่ำวรับใช้ส่วนตัวของนำงว่ำ “เจ้ำกลับไปถำมแม่รองว่ำนำงได้รับงำนปักซูโจวจำกท่ำนพ่อในช่วงไม่กี่วันที่ผ่ำนมำหรือไม่”
ในที่สุดกลุ่มคนก็กลับไปที่ห้องโถงใหญ่ เดิมห้องโถงนี้ถูกเปลี่ยนเป็นห้องโถงไว้ทุกข์ หลังจำกที่ฮูหยินผู้เฒ่ำถูกย้ำยไปในโลงศพของนำงในตอนเช้ำ เฟิงหยูเองพบที่นั่งของนำงและนั่งลง ผู้คนที่ติดตำมนำงด้วยก็นั่งลงเช่นกัน
เฟิงจินหยวนนั่งอยู่ในที่นั่งที่เคยเป็นของฮูหยินผู้เฒ่ำ ในควำมคิดของเขำ ฮูหยินผู้เฒ่ำไม่ได้อยู่ในตระกูลอีกต่อไป ตอนนี้เขำเป็นคนโต ดังนั้นเขำจึงควรนั่งที่นั่น แต่เขำก็ตระหนักได้อย่ำงรวดเร็วว่ำมีบำงอย่ำงถูกปิดเพรำะทุกคนหันมำมองเขำ ในสำยตำของพวกเขำมีสองควำมคิดที่ชัดเจนมำก หนึ่งคือกำรสอบถำม อีกอย่ำงคือสำยตำดูถูก
เขำโกรธ แม้กระนั้นเขำไม่แน่ใจอย่ำงแท้จริงและถูกรบกวนเล็กน้อยก็ยิ่งกลัว
จุนม่ำนเป็นคนแรกที่พูด อย่ำงไรก็ตำมค ำพูดที่นำงพูดท ำให้ทุกคนต้องใจหำย นำงกล่ำวว่ำ “สองสำมวันก่อนจุนเหม่ยกับข้ำเข้ำไปพระรำชวังเพื่อเยี่ยมเสด็จป้ำ ขณะที่กินข้ำวกับเสด็จป้ำ เรำได้ยินท่ำนป้ำพูดถึงว่ำในขณะที่สังหำรกองก ำลัง
