โลงศพต่อหน้ำคนเหล่ำนี้ทั้งหมดหรือ ? ก็ถือว่ำเป็นหน้ำที่ของนำงที่เต็มไปด้วยควำมกตัญญู นั่นเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้ำจะเข้ำไปในคฤหำสน์ตอนนี้คงไม่ง่ำยนัก
จำกนั้นพวกเขำได้ยินเฟิงหยูเองถำมอย่ำงเย็นชำ “ท่ำนพ่อ ท่ำนท ำอะไรกับเงิน 200 เหรียญเงินที่ให้ไว้เพื่อท ำพิธีศพของท่ำนย่ำ ? ”
เหงื่อเย็นทั่วร่ำงกำยของเฟิงจินหยวน เขำยืนอยู่กับที่ ไม่ว่ำจะเดินกลับเข้ำคฤหำสน์หรือยังยืนอยู่ ทั้งคู่ไม่ใช่ทำงเลือกที่ดี เมื่อเฟิงหยูเองกล่ำวเน้น “ท ำพิธีศพของท่ำนย่ำ” เรื่องนี้ทวีควำมรุนแรงขึ้นทันที สิ่งที่เขำควรพูด
ชั่วครู่หนึ่งบรรยำกำศก็อึดอัดมำก
ในเวลำนี้ที่เฟิงจื่อหรูที่ยื่นอยู่ข้ำง ๆ เฟิงหยูเองกล่ำวขึ้นทันที “ท่ำนพ่ออำจไปซื้องำนปักซูโจว วันนั้นท่ำนพี่เข้ำไปในรำชส ำนัก ข้ำเห็นท่ำนพ่อน ำงำนปักออกมำ ข้ำจ ำได้ว่ำมันเป็นงำนปักซูโจว มันแพงมำกขอรับ”
เฟิงจินหยวนตื่นตกใจแล้วมองจื่อหรูด้วยควำมละอำย เขำไม่เคยคิดเลยว่ำบุตรชำยของเขำจะเห็นกำรกระท ำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขำ เขำรู้สึกประหม่ำเล็กน้อย และมีข้ออ้ำงอย่ำงดุเดือดขึ้นมำ “มันเป็นของท่ำนย่ำมันถูกวำงไว้ในโลงศพ” จำกนั้นเขำรู้สึกเสียใจขึ้นอีกครั้ง “ย่ำของเจ้ำรักกำรปักซูโจวในขณะที่นำงยังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่ำจะแพงแค่ไหนข้ำก็ต้องซื้อ”
ขณะที่เขำพูดสิ่งนี้ ผู้คนรู้สึกซำบซึ้งเล็กน้อย หญิงชำวบ้ำนบำงคนก็เช็ดน ้ำตำ
แต่อันชิที่ยืนอยู่ข้ำง ๆ พูดด้วยควำมสับสนว่ำ “ช่ำงตัดเสื้อคนหนึ่งในร้ำนตั
