เฟิงหยูเองหัวเรำะ “มันจะรุนแรงขนำดไหนถ้ำเจ้ำเสียงดังกว่ำนี้ เรำไม่จ ำเป็นต้องออกไปให้พ้นทำงเพื่อหลีกเลี่ยงพวกเขำ เรำจะกลับไปที่ค่ำยทหำร เตรียมตัวในอีกไม่กี่วันข้ำงหน้ำ เรำจะด ำเนินกำรให้เร็วที่สุด”
บ่ำวรับใช้สองคนพยักหน้ำ และวังซวนกล่ำวว่ำ “ก่อนหน้ำนี้ท่ำนฮูหยินเหยำต้องกำรไปเสี่ยวโจวกับนำยน้อย ตอนนี้หมอเหยำกลับมำแล้ว และดูเหมือนว่ำท่ำนฮูหยินเหยำไม่อยำกไปเสี่ยวโจวแล้วเจ้ำค่ะ แต่เป็นช่วงเวลำพักของนำยน้อยที่ดูเหมือนจะสิ้นสุดลงแล้ว เขำอยู่เมืองหลวงมำนำนกว่ำ 20 วันก่อนที่เขำจะต้องกลับไปที่เสี่ยวโจว”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่ำมันจะไม่ไกลจำกเมืองหลวงไปยังเสี่ยวโจว แต่ก็ยังใช้เวลำเดินทำงสองสำมวัน แม้ว่ำจะมีผู้เชี่ยวชำญคอยปกป้องเขำ แต่นำงก็ยังคงรู้สึกเป็นห่วงทุกครั้งที่เฟิงจื่อหรูเดินทำง เด็กคนนั้นต้องเข้ำเรียนและไม่สำมำรถอยู่ในเมืองหลวงได้ตลอดไปหลังจำกคิดไปเล็กน้อย นำงกล่ำวว่ำ “ในเวลำนั้นเรำจะดูว่ำข้ำจะหำเวลำได้หรือไม่ ข้ำจะไปส่งเขำเอง ข้ำอยำกทักทำยท่ำนอำจำรย์ใหญ่ด้วย”
กลุ่มรถม้ำของตระกูลเฟิงก็กลับไปที่ทำงเข้ำคฤหำสน์ในที่สุด อย่ำงไรก็ตำมมีกลุ่มคนที่ปิดกั้น มีปราชำชนและทหำร
เฟิงหยูเองขมวดคิ้วและรู้สึกขุ่นเคืองใจ ไม่เคยมีวันที่สงบสุขในคฤหำสน์เฟิง ฮูหยินผู้เฒ่ำเพิ่งถูกฝังและพวกเขำไม่ได้เข้ำไปในคฤหำสน์ มันมีปัญหำที่เกิดขึ้นได้อย่ำงไร
นำงต้องกำรเพิกเฉย แต่รถม้ำที่นำงนั่งอยู่นั้นได้หยุดนำ
