งเวลำที่องค์หญิงพำใต้เท้ำเฟิงออกจำกคุก มันเป็นเพียงเพรำะกำรจัดงำนศพของท่ำนฮูหยินผู้เฒ่ำเฟิง ตอนนี้ท่ำนฮูหยินผู้เฒ่ำเฟิงถูกฝังไปแล้ว คดีที่ยังไม่ได้ตัดสินของใต้เท้ำเฟิงย่อมจะได้รับกำรจัดกำรจำกทำงกำรเป็นธรรมดำ”
เฟิงจินหยวนโกรธมำก “เรื่องอะไรที่ไม่ได้ตัดสิน ? ข้ำได้มอบโฉนดของคฤหำสน์ให้กับมือของซูจิงหยวนแล้ว เอกสำรได้ถูกยื่นไปแล้ว อย่ำมำโกหกเช่นนี้ ! ”
ทหำรไม่เข้ำใจว่ำ “ใต้เท้ำเฟิงได้คืนโฉนดแล้ว แต่นั่นไม่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ควำมผิดของใต้เท้ำเฟิงที่ใต้เท้ำซูจดไว้นั้นไม่ใช่เรื่องโฉนด มันเป็นควำมผิดฐำนหลอกลวงฮ่องเต้ขอรับ”
เมื่อค ำพูดว่ำหลอกลวงฮ่องเต้ เฟิงจินหยวนรู้สึกรำวกับว่ำถังน ้ำเย็นถูกเทลงบนหัวของเขำ และแม้แต่หัวใจของเขำก็เย็นลงครึ่งองศำ ทันใดนั้นเขำก็ตระหนักว่ำเขำถูกเข้ำใจผิด แม้ว่ำโฉนดได้ส่งคืน แต่ก็ไม่มีใครกล้ำพอที่จะให้อภัยควำมผิดฐำนหลอกหลวงฮ่องเต้หำกฮ่องเต้จะติดตำมผลแต่ด้วยนิสัยของฮ่องเต้ เขำจะติดตำมผลได้อย่ำงไร ? คนที่เขำหลอกคือจำงหยวน !
เมื่อคิดเช่นนี้ควำมกล้ำหำญที่เฟิงจินหยวนท ำงำนอย่ำงหนักเพื่อกำรชุมนุมก็พังทลำยลงในทันที เขำเซไปมำสองสำมครั้งและต้องกำรกำรสนับสนุนจำกจุนม่ำนเพื่อยืนหยัดต่อไป
มีคนจ ำนวนมำกรอบ ๆ ทำงเข้ำ และส่วนใหญ่เป็นพลเมือง พวกเขำทุกคนเผยให้เห็นใบหน้ำที่ดูถูกหลังจำกที่เห็นเขำชี้และตะโกน
เฟิงจินหยวนไม่ได้มีใบหน้ำเหลืออยู่ เขำหันไปหำจุนม่ำนด้วยควำมยินดีโดยหวังว่ำ
