ับองค์ชำยสี่ ? ”
ซวนเทียนหมิงหัวเรำะ “มันเป็นควำมลับของรำชวงศ์ ในช่วงหลำยปีที่ผ่ำนมำมีคนไม่มำกนักที่เรียนรู้เกี่ยวกับมัน ดูพี่น้องพวกเรำ นอกจำกพี่สำมแล้ว พวกเรำทุกคนดูคล้ำยกันหรือไม่ ? “
เฟิงหยูเองคิดย้อนกลับไปหำองค์ชำยทุกคนที่นำงพบแล้วก็พยักหน้ำ “ที่จริงแล้วพวกเจ้ำทุกคนมีควำมคล้ำยคลึงกัน เจ้ำหมำยถึงว่ำองค์ชำยสำมไม่ใช่บุตรชำยของเสด็จพ่อ ? ” จำกนั้นนำงก็ส่ำยหน้ำ “นั่นจะเป็นไปได้อย่ำงไร ใครมีควำมกล้ำมำกที่จะสวมหมวกเขียวให้เสด็จพ่อ ?”
ซวนเทียนหมิงตะคอกอย่ำงเย็นชำ และดวงตำที่แหลมคมปรำกฏขึ้นในดวงตำของเขำ “ใครกล้ำงั้นหรือ ? ตระกูลตวนมู่ทำงภำคเหนือกล้ำ ข้ำได้ยินสิ่งนี้จำกพี่ใหญ่ ตระกูลตวนมู่ส่งบุตรสำวเข้ำพระรำชวัง อย่ำงไรก็ตำมนำงตั้งครรภ์อำยุสิบวัน ในวันที่นำงเข้ำมำในพระรำชวัง นำงท ำทุกอย่ำงเท่ำที่จะท ำได้เพื่อให้เสด็จพ่อมำหำนำง แม้กระนั้นในวันที่เด็กเกิดมำ เสด็จพ่อไม่เคยไปที่พระรำชวังของนำงอีกเลยหลังจำกที่ได้เห็นเด็กโชคไม่ดีที่สถำนกำรณ์ในภำคเหนือไม่แน่นอนในปีนั้น ดังนั้นเรื่องนี้จึงถูกระงับตลอดเวลำ ตำแก่เชื่อว่ำมันไม่ใช่เรื่องดี ดังนั้นมันจึงถูกปกปิดไว้ ใครจะรู้ว่ำพี่สำมจะไม่รู้ว่ำสิ่งไหนดีส ำหรับเขำ ในขณะที่เขำพยำยำมอย่ำงยิ่งที่จะอ้ำงสิทธิ์ในรำชบัลลังก์ เขำไม่สมควรตำยหรือ ? ”
เฟิงหยูเองยิ้มเยำะจำกกำรได้ยินสิ่งนี้ ตระกูลตวนมู่เป็นตระกูลที่กล้ำจริง ๆ ! พวกเขำไม่ได้มองหำข้อปิดบังที่ดีส ำหร
