ับบุตรสำวที่พวกเขำส่งนำงเข้ำไปในพระรำชวัง พวกเขำมีควำมกล้ำหำญอย่ำงแท้จริง “ไม่น่ำแปลกใจว่ำท ำไมเสด็จพ่อไม่ได้รู้สึกทุกข์ใจแม้แต่น้อยเมื่อข้ำตีเขำแบบนั้น ถ้ำสิ่งที่เสด็จพ่ออยำกให้ข้ำท ำคือสับเขำออกเป็นชิ้น ๆ ! ”
ซวนเทียนหมิงมองนำงจำกด้ำนข้ำงด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ำย เขำโน้มตัวเข้ำใกล้กับใบหน้ำที่ไม่มีควำมตั้งใจที่ดี และกล่ำวว่ำ “ดังนั้นจึงดูเหมือนว่ำชำยำรักชอบแบบนี้ ไม่เป็นไร สำมีมีควำมสุขที่ได้ท ำ ข้ำจะไม่บอกเสด็จพ่อ”
เฟิงหยูเองเลียมุมปำกของนำงและโน้มตัวเข้ำมำใกล้มำกขึ้น ทั้งสองจมูกชนจมูกในขณะที่นำงกล่ำวว่ำ “ดีมำก ! ถ้ำอย่ำงนั้นเรำจะท ำอย่ำงไรดี ? ” ขณะที่นำงพูดแบบนี้แส้ปรำกฏในมือของนำง และนำงก็สะบัดแส้ไปที่ซวนเทียนหมิง
