พียงแค่ตบไหล่ของอันชิและกล่าวเบา ๆ ว่า “ไม่เป็นไร ข้าจะพาน้องสามกลับไปพักก่อนหลังจากนี้ 1 ชั่วยาม เราจะต้องเตรียมตัวไปราชสำนัก”
หลังจากที่นางพูดสิ่งนี้นางหันออกไป เฟิงเซียงหรูจับมือของเฟิงจื่อหรูและเดินตามหลังนาง แต่พบว่าจินเฉินที่คุกเข่าข้างกระถางธูปลุกขึ้นยืนอย่างแข็งทื่อก่อนที่จะเดินตามเฟิงหยูเองไป
เฟิงเซียงหรูชะลอความเร็วของนาง และพูดกับเฟิงจื่อหรูอย่างเงียบ ๆ“อนุจินเฉินคงมีเรื่องอยากคุยกับพี่รอง เราเดินช้าลงหน่อย”
พวกเขาเดินช้าลง แต่เฟิงหยูเองไม่หยุด ขาของจินเฉินอ่อนแอและดูเหมือนจะอยู่ในสภาพที่ไม่ดีข้างหลังนาง เมื่อเฟิงหยูเองเกือบถึงทางเข้าของคฤหาสน์ ในที่สุดนางก็สามารถคว้าแขนเสื้อของเฟิงหยูเอง อย่างไรก็ตามนางถูกผลักออกมาด้วยอาการระคายเคือง
โชคดีที่เฟิงหยูเองก็หยุดเช่นกัน นางหันกลับมามองจินเฉิน นางแกล้งไม่รู้และถามว่า “อนุจินเจิน ตามข้ามามีเรื่องอะไรหรือ ? ”
จินเฉินกังวลมาก ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว มีคนอยู่ไม่กี่คนในคฤหาสน์และยามเฝ้าประตูก็หลับไปแล้ว เหลือเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้รับการป้องกัน นางยิ้มแล้วก้มลงคุกเข่าต่อหน้าเฟิงหยูเอง นางกล่าวว่า“คุณหนูรอง ข้าได้ทำสิ่งนี้เพื่อคุณหนูเจ้าค่ะ ! “
เฟิงหยูเองมองจินเฉินแล้วมองไปที่หญิงสาวที่ไม่คุ้นเคยด้านหลังนางทันใดนั้นนางก็ถามว่า “ม่านซีอยู่ไหน ? ”
จินเฉินตกตะลึง นางไม่คิดว่าเฟิงหยูเองจะไม่ตอบคำถาม แต่กลับถามคำถามนี้แทน นางพูดพึมพำเล็
