ในเวลากลางคืนเฟิงหยูเองได้พาเฟิงเซียงหรูและเฟิงจื่อหรูไปที่คฤหาสน์เฟิงเพื่อเฝ้าศพ ก่อนออกเดินทางพวกเขาไปที่เรือนของเหยาซื่อ และถามบ่าวรับใช้ว่าเหยาซื่อกำลังทำอะไรอยู่ และบ่าวรับใช้ก็บอกนางว่า“ท่านฮูหยินกำลังสวดอ้อนวอนในพระวิหาร นางบอกว่านางกำลังส่งท่านฮูหยินผู้เฒ่าเฟิงไปสู่สุขคติเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองหยุดและมองเข้าไปในเรือนก่อนที่จะวางมือของเฟิงจื่อหรูในมือของเฟิงเซียงหรู “พาเฟิงจื่อหรูไปก่อน ข้าจะไปหาท่านแม่ก่อน แล้วข้าจะตามไป” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็นำหวงซวนและวังซวนไปที่วัด
หญิงสาวกล่าวว่าเหยาซื่อได้สวดอ้อนวอนทุกครั้งที่มีเวลา หมอเทวดาเหยาพูดสองสามครั้งก็ไม่ช่วยอะไร ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไรอีกเลยเมื่อไรก็ตามที่เหยาซื่อไปสวดมนต์ เหยาเซียนจะไปห้องหนังสือที่เฟิงจื่อหรูอยู่ ทั้งสองไม่ได้คุยกันมากนัก
เฟิงหยูเองรู้ว่าเหยาเซียนไม่ได้อยู่กับเหยาซื่อมาก ดังนั้นนางจึงไม่ได้รับคำขอมากเกินไป เมื่อนางเข้าไปในวัด เหยาซื่อเพิ่งสวดมนต์เสร็จแล้วหันกลับมามองนาง
นางให้บ่าวรับใช้ของนางออกไปข้างนอก แล้วเดินเข้าไปด้วยตัวเองแล้วช่วยเหยาซื่อลุกขึ้น นางแนะนำ “ท่านแม่สุขภาพไม่ค่อยดี ต่อไปท่านแม่ควรใช้เวลาน้อยลงในการสวดมนต์ ! สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องมีความตั้งใจดีและมีจิตสำนึกที่ชัดเจน แบบนี้เท่านั้นที่สามารถหลีกเลี่ยงการตกนรกขุมที่ 18 ไม่พึ่งพาการสวดมนต์ประจำวันของคนเป็น”
เหยาซื่อถอนหายใจ นางจับมือเฟิงหยูเอ
