ก็ตระหนักเช่นกัน ถูกต้องการตายของฮูหยินผู้เฒ่านั้นแปลก เขาต้องค้นหาเรื่องนี้ต่อ
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ความโกรธของเฟิงจินหยวนก็พุ่งสูงขึ้น เขาหันไปจ้องเฟิงหยูเอง และถามว่า “มีข่าวจากด้านเจ้าเมืองหรือไม่ ? “
เฟิงหยูเองส่ายหัว “ไม่” จากนั้นนางกล่าวเสริม “ข้าคิดว่าท่านพ่อลืมเรื่องนี้ไปแล้ว”
“หืม!” เฟิงจินหยวนโกรธ เมื่อใดก็ตามที่เขาพูดกับนาง และหน้าผากที่ถูกเหยาเซียนทำร้ายก็เริ่มจะปวด เขามองออกไปจากเฟิงหยูเองและก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเฟินไดให้ลุกขึ้นจากพื้น เขาเลือกที่จะลืมว่าครั้งหนึ่งเขาเตะบุตรสาวคนนี้อย่างไร ขณะที่จับมือของเฟินได และพูดอย่างจริงใจ “มีหลายเรื่องในครอบครัว แม้เจ้าจะยังเด็กอยู่ องค์ชายห้าสัญญาว่าเจ้าจะได้เป็นพราชายาเอก เมื่อเจ้าแต่งงานที่นั่นแล้ว เจ้าจะต้องจัดการเรื่องของตำหนัก นี่ไม่ใช่สิ่งที่สามารถเรียนรู้ได้ภายในหนึ่งหรือสองวัน นั่นคือเหตุผลที่เจ้าจะต้องเรียนรู้วิธีดูแลบ้านและครอบครัวตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”
เฟิงเฟินไดพยักหน้า “ท่านพ่อทำงานหนัก ข้าเข้าใจ ข้า…” ในตอนแรกนางต้องการพูดว่าตระกูลมีมารดาสองคนดูแลอยู่ และมีบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ที่สามารถช่วยเหลือได้ จะมีที่ว่างสำหรับนางอย่างไร ในความเป็นจริงนางหวังว่าจะใช้โอกาสนี้เพื่อดูว่าเฟิงจินหยวนจะมอบตำแหน่งบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ให้นางหรือไม่ แต่บ่าวรับใช้ที่มากับนาง, ดงหยิงเข้าใจความคิดของนาง เมื่อได้รับความตกใจนางก็รีบจับแขนข
