งแท้จริง ในเมื่อองค์ชายทรงเสด็จมาแสดงความเสียใจต่อครอบครัวของกระหม่อม เจ้าหน้าที่ผู้นี้…ไม่สามารถตอบแทนความเมตตานี้ได้อย่างแท้จริงพะยะค่ะ” ในขณะที่เขาพูดแบบนี้ เขาก็น ้าตาคลอ
ซวนเทียนหยานพยายามชักชวนเขาอย่างรวดเร็ว และชี้ไปที่รถม้าที่เต็มไปด้วยสิ่งที่เขานำมา กล่าวกับเฟิงจินหยวน “มันเป็นความตั้งใจเล็กน้อยของข้า ข้าหวังว่าใต้เท้าเฟิงจะไม่ปฏิเสธ”
ปฏิเสธหรือ ? ตาของเฟิงจินหยวนกำลังจะเปล่งประกายออกมา เขาจะปฏิเสธมันได้อย่างไร แต่เขาก็ยังต้องพูดอย่างสุภาพ เขาคำนับอีกครั้งและกล่าวว่า “องค์ชายทรงมีน ้าใจต่อเจ้าหน้าที่ผู้นี้มาก เจ้าหน้าที่ผู้นี้คงไม่สามารถตอบแทนน ้าใจในครั้งนี้ได้”
ทั้งสองคุยกันครู่หนึ่งและเฟิงจินหยวนกำลังจะเชิญซวนเทียนหยานเข้าไปในคฤหาสน์ แต่ซวนเทียนหยานหันไปมองที่เฟิงหยูเอง “องค์หญิงแห่งมณฑลไม่ลงจากรถม้าหรือ ? ”
เฟิงหยูเองตอบเขาว่า “แน่นอน ข้าลงเจ้าค่ะ พี่ห้าไปข้างหน้าก่อนเจ้าค่ะ” แม้ว่านางจะพูดเรื่องนี้ นางก็ไม่ขยับนิ้ว
ซวนเทียนหยานยอมรับว่าเขาไม่มีความสามารถในการโต้แย้งกับนางยิ่งกว่านั้นเขามาเยี่ยมเพราะเขามีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและติดตามเฟิงจินหยวนเข้าไปในคฤหาสน์เฟิง สิ่งที่เขาได้นำมานั้นก็นำไปมอบให้กับบ่าวรับใช้ในคฤหาสน์ หลังจากผ่านไปสองสามวันในการจัดพิธีศพ ในที่สุดพวกเขาก็ได้รับของกำนัลที่ไว้ทุกข์ และมันก็ถูกส่งโดยองค์ชาย ในที่สุดตระกูลเฟิงก็รู้
