แต่…”
“นางวางยาพิษเจ้าอย่างนั้นหรือ ? ” ซวนเทียนฮั่วดึงสายบังเหียนแน่นและม้าที่กำลังวิ่งไปข้างหน้า ทันใดนั้นก็หันกลับและยกกีบเท้าหน้าสองข้าง ม้ากลายเป็นแนวดิ่ง ซวนเทียนฮั่วตระหนักว่าเขาอาจจะดึงแรงเกินไปและคว้าเฟิงหยูเองไว้อย่างรวดเร็ว ปล่อยให้สายบังเหียนลอยขึ้นไปในอากาศจนกว่าม้าจะวางกีบเท้าหน้าลง จากนั้นทั้งสองก็ลงบนหลังม้า แม้กระนั้นม้าไม่ได้เดินหน้าต่อไป ยืนอยู่กับที่ดู มันเจ็บมาก
เมื่อเห็นว่าเขาหยุดม้าของเขา องครักษ์เงาก็รีบหยุดม้าของพวกเขาด้วยและเข้ามา
เฟิงหยูเองดึงแขนเสื้อของเขา “พี่เจ็ด”
ซวนเทียนฮั่วไม่สนใจนาง ในขณะที่เขาหันหน้ากลับไปมองเฉียนหยินมองด้วยความโกรธแทบจะมองไม่เห็นทำให้ใบหน้าของเขาเย็นชามาก
เฉียนหยินไม่สามารถตอบโต้ และเชื่อว่าซวนเทียนฮั่วรู้สึกใจดีและต้องการที่จะชี้นำนาง นางมีความสุขและโบกมือให้เขา “พี่เจ็ด ข้าอยู่ที่นี่! ”
ซวนเทียนฮั่วเอื้อมมือออกไปหาเฟิงหยูเอง “เอาแส้มาให้ข้า”
เฟิงหยูเองตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นเอื้อมมือไปที่แขนของนาง และดึงแส้ของซวนเทียนหมิงออกมา ซึ่งนางเก็บไว้ในมิติของนาง จากนั้นนางก็มอบมันให้กับซวนเทียนฮั่ว เมื่อเห็นซวนเทียนฮั่วได้รับแส้ นางก็เห็นเขาส่งสัญญาณให้องครักษ์เงา จากนั้นยามลับก็เอนตัวกลับมาเปิดช่องว่างให้กับเฉียนหยิน เขาช่วยนางลุกขึ้น แส้พันรอบเอวของนางก่อนที่นางจะเริ่มรู้สึกมีความสุข ตามนี้นางลอยขึ้นไปในอากาศ แต่นางก็ไม่ได้ถูกดึงไ
