ปหาเขาด้วยแส้ นางกลับตกลงกับพื้นแทน
เฉียนหยินโดนจับและล้มลงบนพื้น นางล้มลงอย่างรุนแรงและเงยหน้าขึ้นมองซวนเทียนฮั่วด้วยความสับสน นางถามเขา “พี่เจ็ดทำอะไรเจ้าคะ? ” ใครเล่าที่บอกว่าองค์ชายเจ็ดของราชวงศ์ต้าชุนนั้นอ่อนโยนเหมือนเทพเจ้า ห่วงใยในเรื่องทั่วไป ไม่โกรธหรือรำคาญและใจดีกับทุกคนหรอกหรือ ?
ซวนเทียนฮั่วไม่สนใจนาง เพียงแค่ยื่นมือของเขาไปที่เฟิงหยูเองอีกครั้ง“ขอเชือกที่หวงชวนใช้ที่ตำหนักศศิเหมันต์”
เฟิงหยูเองมีชีวิตชีวาและหยิบเชือกมาส่งให้ ซวนเทียนฮั่วรับเชือกและผูกปมแล้วโยนมันไปรอบ ๆ ร่างของเฉียนหยิน ดึงมือของเขากลับมาเชือกรัดรอบร่างกายของนางและมัดแขนของนางแนบกับร่างกายของนาง จากนั้นเขาก็เหวี่ยงปลายอีกด้านของเชือกไปยังที่องครักษ์เงาเพื่อให้ลากเฉียนหยินไปด้วย “พานางไป เราจะกลับไปที่เมืองหลวง”
องครักษ์เงาเข้าใจในสิ่งที่ซวนเทียนฮั่วหมายถึงทันที พยักหน้าเขาหยิบเชือกขึ้นมาแล้วพันรอบแขนของเขาสองสามครั้งก่อนจะดึงมันสองครั้งเฉียนหยินตะโกนด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่มีทางเลือกนอกจากยืนขึ้น
ซวนเทียนฮั่วจับเฟิงหยูเองไว้ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง และกล่าวเบาๆ ว่า “ไปกันเถิด” ต่อจากนี้เขาควบม้าของเขาและเริ่มมุ่งหน้าเข้าเมืองหลวงอีกครั้ง
เฉียนหยินถูกลากไปตามหลังม้า และต้องใช้กำลังทั้งหมดของนางเพื่อที่จะพยายามตามม้าให้ทัน ในตอนแรกนางก็สามารถรักษาได้ไม่กี่ก้าว แต่เมื่อม้าวิ่งเร็วขึ้นและเร็วขึ้น นางก็ไม่สาม
