่านี่ไม่ใช่แบบนั้น”
ท่าทางของซวนเทียนฮั่วแปลกเล็กน้อยเพราะคำพูดของเฟิงหยูเองชัดเจนว่านางเลียนแบบ ดังนั้นเขาจะสนใจนางและชอบนาง เป็นไปได้ว่าเขาจะให้นางอยู่ข้าง ๆ เขา เขาก้มหัวลงแล้วเงียบไป
ใบหน้าของเฟิงหยูเองเผยรอยยิ้ม แขนที่กอดคอของซวนเทียนฮั่วออกแรงมาก และดึงซวนเทียนฮั่วเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย
ซวนเทียนฮั่วพูดอย่างไร้ปัญหา “เจ้านั่งบนหลังม้าของข้า”
นางรู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ดีมาก ดังนั้นนางจึงยื่นมือเข้ามาในมือของซวนเทียนฮั่วและเขาก็มีพละกำลังดึงนางออกมา และปล่อยให้นางนั่งอยู่บนหลังม้าอย่างมั่นคง
“พูดมา”
“เจ้าค่ะ” เฟิงหยูเองเงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวกับเขาว่า “ความตั้งใจของพี่เจ็ด อาเองไม่เชื่อว่าเฉียนหยินจะรู้เกี่ยวกับพวกมัน” นางพูดอย่างจริงจังนางคิดทุกอย่างที่ซวนเทียนฮั่วซ่อนไว้ที่หัวใจของเขา เขาไม่กล้าพูดถึงพวกมันและเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับพวกมัน
เขาตกใจอยู่ครู่หนึ่งและไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร โชคดีที่เฟิงหยูเองไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม ในความเป็นจริงนางไม่ได้หยุดอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานอย่างต่อเนื่อง “นั่นมันไม่มีเหตุผลที่นางจะเลียนแบบข้าเพื่อเข้าใกล้ท่านพี่ นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้นางทำเช่นนี้คือ… นางต้องการเข้าใกล้ซวนเทียนหมิง นั่นถูกต้องใช่หรือไม่เจ้าคะ ? “
