ไม่ต้องกังวล” นางตบหลังมือของเฟิงเซียงหรู “เจ้ายังเด็กอยู่ แม้ว่าเฟิงจินหยวนจะมีความคิดแบบนี้ ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในสี่ปีนี้”
“ใช่” เหยาเซียนเห็นด้วยกับคำเหล่านี้ “เราไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นคุณหนูสาม เจ้าไม่ควรคิดมากเกินไป”
เฟิงเซียงหรูพยักหน้าและยิ้ม
เฟิงหยูเองไม่มีความตั้งใจที่จะติดตามเรื่องนี้ต่อไป ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดมีเวลาอีกสี่ปี ผู้หญิงคนนี้ต้องเข้มแข็งขึ้นอีกเล็กน้อย แต่มีเรื่องที่สำคัญที่สุดที่ต้องได้รับการดูแลก่อน นางพูดคุยกับเหยาเซียน “ท่านปู่ เสด็จพ่ออยากพบท่านปู่ พรุ่งนี้ท่านปู่จะเข้าพระราชวังกับข้าหรือไม่เจ้าคะ ?”
“อะไรนะ ? เข้าไปในพระราชวังหรือ ? ” เหยาเซียนตกใจและโบกมือ“ไม่ดี ไม่ดี ! ไม่ใช่เจ้าไม่รู้ ข้า…” เขาพูดถึงจุดนี้แล้วหยุด และมองที่เฟิงเซียงหรู จากนั้นเขาก็เปลี่ยนน ้าเสียงของเขา “ไม่ใช่เจ้าไม่รู้ว่าการกลับมาของข้าในครั้งนี้ขัดต่อพระราชโองการ ฮ่องเต้ไม่อนุญาตให้ข้ากลับมา”
เซียงหรูเป็นเด็กเข้าใจ นางเข้าใจสถานการณ์นี้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นนางจึงรีบกินอาหารในชามของนาง และวางมันลงโดยกล่าวว่า “ท่านปู่กับพี่รองคุยกันต่อเลยเจ้าค่ะ ข้าจะไปเล่นกับจื่อหรูสักพัก จื่อหรูไม่ได้กลับมานานแล้ว และข้าก็คิดถึงเขามาก” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็ลุกขึ้นวิ่งออกไป
เหย้าเซียนมองร่างของเฟิงเซียงหรูและส่ายหน้าอย่างไร้ประโยชน์“คุณหนูสามดูเหมือนจะสนิทกับเหยาเซียนมาก น่าเสียดายที่ข้
