ล้ว
นางสั่งให้บ่าวรับใช้รีบเตรียมอาหาร จากนั้นนางก็นำเฟิงเซียงหรูกลับไปที่เรือนของนางเอง
เหยาเซียนก็มาถึงเช่นเดียวกับที่อาหารยกขึ้นโต๊ะ ทั้งสามมารวมกันและทานอาหาร เฟิงเซียงหรูกินขณะที่จ้องมองที่เหยาเซียน และนี่ทำให้เหยาเซียนรู้สึกเกร็งเล็กน้อย เขาวางชามลงและรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อน แล้วกล่าว “คุณหนูสาม ถ้าเจ้ายังจ้องมองแบบนี้ต่อไป ข้าไม่สามารถกินต่อได้”
เฟิงเซียงหรูหัวเราะ “ฮ่าๆ” และเริ่มหัวเราะ นางรีบช่วยเหยาเซียนหยิบตะเกียบของเขาแล้วพูดพร้อมกับหัวเราะ “คงไม่ดีถ้าท่านปู่ไม่สามารถกินได้ เซียงหรูเพิ่งเจอท่านปู่ เมื่อท่านปู่พาลุงและลูกพี่ลูกน้องออกไปท่านฮูหยินเหยาและพี่รองก็จากไปไม่นาน เซียงหรูรออยู่ในคฤหาสน์ตลอดเวลาเพื่อให้ทุกคนกลับมา ในที่สุดเมื่อท่านปู่กลับมา ข้าก็มีความสุขมาก”
เมื่อพูดถึงเรื่องก่อนหน้า ทั้งกลุ่มมีความรู้สึกขึ้นมาเล็กน้อย เหยาเซียนลูบหัวเฟิงเซียงหรูและกล่าวว่า “ควรจะโทษพ่อของเจ้าเพราะไม่ทำสิ่งที่ดี เขาไม่สนใจบุตรของเขา มุ่งความสนใจไปที่การใช้อำนาจ แม้ตอนนี้เมื่อเขาตกต ่าลงถึงขั้นนี้ เขาก็ยังไม่ยอมแพ้”
เฟิงหยูเองส่ายหน้า “เขาไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ในสิ่งต่าง ๆ มันเป็นเพียงว่าเขาไม่มีเฉินหยูให้ดำรงตำแหน่งฮองเฮาอีกต่อไป ดังนั้นข้าจึงไม่รู้แผนในอนาคตของเขาคืออะไร” ขณะที่นางพูดอย่างนี้นางหันมามองเฟิงเซียงหรูและการแสดงออกของเฟิงเซียงหรู นางเข้าใจความหมายของน้องสาวของนาง “
