้าขึ้นมองเห็นเหยาเซียนยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับอ้าแขนรอเด็กชายวิ่งไปหา
เมื่อเห็นเฟิงจื่อหรูถูกอุ้มขึ้นแล้วหมุนไปรอบ ๆ นางดูเหมือนจะกลับไปยังวัยเด็กของนางเอง นางถูกอุ้มโดยปู่ของนางและหมุนไปรอบ ๆ นางยังจำได้เมื่อนางดึงเคราของเขาและเรียกเขาว่าท่านปู่ ทั้งหมดนี้ให้ความรู้สึกราวกับว่ามันเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ แต่ในพริบตานี่เป็นโลกที่แตกต่างไปแล้ว โชคดีที่สวรรค์รู้สึกเห็นอกเห็นใจ และนางก็ได้พบกับปู่ของนางที่นี่อีกครั้ง นี่คือโชคชะตาที่แท้จริงท่ามกลางความโชคร้ายทั้งหมด
นางเดินไปข้างหน้าและสะกิดเฟิงจื่อหรูแล้วกล่าวว่า “ท่านปู่แก่แล้วและตอนนี้เจ้าตัวหนักมาก เจ้าจะทำให้ท่านปู่เหนื่อย”
เฟิงจื่อหรูกอดคอเหยาเซียนแล้วปฏิเสธที่จะออกไปพูดอย่างจริงจัง“เช่นนั้นจื่อหรูจะกินน้อยลง ข้าจะทำให้ร่างกายของข้าเบาลง ท่านปู่จะได้อุ้มจื่อหรูต่อไปได้”
เหยาเซียนหัวเราะเสียงดังและอุ้มเฟิงจื่อหรูไปที่เรือนของเหยาซื่อในขณะที่เดินเขากล่าวว่า “กินเท่าที่เจ้าต้องการ ไม่ว่าเจ้าจะหนักแค่ไหนข้าก็จะมาอุ้มเจ้าได้ แต่เจ้าต้องไปหาท่านแม่ตอนนี้ นางคิดถึงเจ้ามาก ! ”
เฟิงหยูเองมองดูเด็กและผู้ใหญ่เดินออกไป และรอยยิ้มบนใบหน้าของนางไม่สามารถลบออกได้ เฟิงเซียงหรูดึงแขนเสื้อ “พี่รอง ข้าหิวมากเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองก็หิวมาก เดิมทีนางต้องการกินทันทีที่นางกลับมาที่คฤหาสน์ใครจะรู้ว่าจะมีปัญหามากมายในคฤหาสน์เฟิง ด้วยความล่าช้านี้ท้องฟ้าก็มืดไปหมดแ
