างด้วยท่าทางเย็นชา “เจ้าต้องจำสถานะของเจ้าเอง หากเจ้าต้องการมีชีวิตเหมือนอย่างที่เคยทำ เมื่อเด็กเกิดมาข้าจะจัดการให้ใครบางคนพาเจ้าออกจากคฤหาสน์ เจ้าจะไม่มีความสัมพันธ์กับตระกูลเฟิงอีกต่อไป”
ใบหน้าของฮันชิซีดขาวด้วยความกลัว นางตัวสั่นและได้รับการประคองจากบ่าวรับใช้สองคน และไม่ได้พูดอะไรอีก
เฟิงหยูเองไม่มีความตั้งใจที่จะดูละครเรื่องนี้ต่อไป และถามเจ้าหน้าที่จากโรงแลกเงินว่า “เนื่องจากไม่มีหลักประกัน ท่านมอบเงินนี้มาได้อย่างไร”
เจ้าหน้าที่โรงแลกเงินพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมชาติ “เพราะนางเป็นย่าขององค์หญิงแห่งมณฑล ! เมื่อท่านฮูหยินผู้เฒ่าของตระกูลเฟิงมาถึงร้านแลกเงิน นางพูดถึงสถานะของนายในฐานะย่าขององค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน องค์หญิงแห่งมณฑลในเวลานั้นทรงรักษาผู้ลี้ภัยอยู่นอกเมือง ตระกูลเฟิงกำลังประสบกับความยากลำบาก ดังนั้นเราจึงไม่สามารถเลือกที่จะไม่ช่วยได้พะยะค่ะ”
เจ้าหน้าที่โรงแลกเงินมองเฟิงจินหยวนในขณะที่กล่าว เขาไม่ได้ปิดบังอะไรเลย น ้าเสียงของเขามั่นคงและเขาก็ไม่รีบ เขามีความมั่นใจมากทุกคำพูด เฟิงหยูเองจะเห็นว่าทุกสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง
นางยิ้มอย่างขมขื่นและไร้ประโยชน์ ดูเหมือนว่าใบหน้าของนางมีค่าสำหรับเงินเล็กน้อย ดูเหมือนว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่โง่เขลาเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเฟิงจินหยวนได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ดูดีขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อมองไปที่เฟิงหยูเอง เขาถามนางว่า “อาเอง เจ้าคิดอย่างไรกับเร
