็เข้ามาตำหนักศศิเหมันต์มาถึงในสถานที่ที่ค่อนข้างเงียบ
แม้ว่ามันจะเงียบสงบ แต่ก็เป็นสถานที่ที่มีคนน้อยมาก พวกเขายังคงได้ยินเสียงร้องเพลงของฮ่องเต้ แต่เสียงเบาลงมาก หวงซวนไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงมาที่นี่ เฟิงหยูเองชี้ไปที่กำแพงพระราชวังสูงและถามนางว่า “เจ้ากระโดดขึ้นไปได้หรือไม่ ? ”
หวงซวนรู้สึกงงงวย “ข้าทำได้ แต่ทำไมเราต้องกระโดดข้ามกำแพง”
เฟิงหยูเองเงยหน้าขึ้นมอง “อาการป่วยของเสด็จแม่ต้องได้รับการรักษาแต่ฮ่องเต้กำลังขวางทางเข้า แม้ว่าจะเป็นประตูหลัง ประตูด้านข้างหรือประตูส่งมอบก็ยังมีคนเฝ้าดูพวกเขา ! ถ้าเราต้องการที่จะเข้าไปมีเพียงเส้นทางเดียวคือกระโดดข้ามกำแพง”
หวงซวนรู้สึกว่าเฟิงหยูเองพูดถูกต้อง แต่นางพูดอย่างช่วยไม่ได้ “พลังภายในของบ่าวรับใช้คนนี้แย่กว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกับวังซวน ด้วยกำแพงสูงเช่นนี้ หากวังซวนอยู่ที่นี่นางสามารถพาคุณหนูไปได้ แต่บ่าวรับใช้คนนี้ไม่สามารถทำได้เจ้าค่ะ แต่บ่าวรับใช้คนนี้สามารถขึ้นไปได้ด้วยตัวเองและโยนเชือกลงมาให้คุณหนูได้เจ้าค่ะ”
“ดี” เฟิงหยูเองพยักหน้าและเอื้อมมือไปที่แขนเสื้อเพื่อดึงเชือกออกมาหวงซวนคุ้นเคยกับความสามารถของนางในการนำสิ่งที่นางต้องการออกมา นางไม่ได้ถาม เมื่อได้รับมันนางก็กระโดดขึ้นไปในอากาศ และใช้ขาเตะกำแพงระหว่างทางก่อนที่จะไปถึงด้านบนสุดของกำแพงตำหนัก
เชือกถูกโยนลงมา แม้ว่าเฟิงหยูเองไม่มีความสามารถด้านพลังภายในที่น่าทึ่งของคนโบราณ
