่างมาก !
เขาต้องการที่จะอุทานสองสามครั้ง อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถพูดได้แม้แต่คำเดียว หนึ่งในนั้นคือหัวหน้านางกำนัลและอีกคนเป็นหัวหน้าขันที ไม่มีใครสนใจเขาเลยและไม่มีใครมองเขา เฟิงจินหยวนเศร้าใจและต้องการสาปแช่งใครบางคน แต่เขาไม่สามารถสาปแช่งใครได้ เขาไม่กล้าสาปแช่งใครสักคน
เมื่อเห็นกลุ่มทหารองครักษ์เข้ามาเพื่อนำสิ่งดี ๆ เข้ามาในคฤหาสน์สายตาของเฟิงจินหยวนก็เบิกกว้าง ด้านหัวหน้านางกำนัลยังคงกล่าวกับเฟิงหยูเอง “เมื่อข่าวอันน่ายินดีมาถึงจากตำหนักจิง พระสนมสนมเซียนรีบไปแจ้งฮ่องเต้และฮองเฮาอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ฮ่องเต้ก็ทรงยินดีเช่นกันเจ้าค่ะ พรุ่งนี้คงจะมีของกำนัลเพิ่มเติมสำหรับองค์หญิงแห่งมณฑลเจ้าค่ะ ! ”
เฟิงหยูเองกล่าวอย่างรวดเร็วว่า “พระสนมเซียนส่งมาให้เยอะเกินไป ข้าเป็นหมอ การรักษานี้มีจุดประสงค์เพื่อประโยชน์ของโลก เพื่อรักษาอาการป่วยของพี่ใหญ่และแบ่งเบาภาระให้พระสนมเซียนเป็นหน้าที่ของอาเอง ข้าฝากขอบคุณพระสนมเซียนด้วย พรุ่งนี้ข้าจะไปที่พระราชวังเป็นการส่วนตัวเพื่อขอบคุณสำหรับพระเมตตาของพระสนม”
“องค์หญิงแห่งมณฑลสุภาพเกินไปเจ้าค่ะ” หัวหน้านางกำนัลในพระราชวังยิ้ม และพูดกับเฟิงหยูเองอย่างต่อเนื่อง ทหารองครักษ์ยังคงนำสิ่งของเข้ามาในคฤหาสน์ และสิ่งนี้ยังคงดำเนินต่อไปเป็นเวลาครึ่งชั่วยามเต็ม หลังจากทำสิ่งต่าง ๆ เสร็จแล้ว หัวหน้านางกำนัลก็ถามว่า“องค์หญิงแห่งมณฑลลองดูว่ามีอะไรที่องค์หญิงต้องการ
