อีกหรือไม่เจ้าคะ พระสนมกล่าวว่าองค์ชายใหญ่ออกเดินทางตลอดเวลาและองค์ชายทรงนำสิ่งที่ดีกลับมา หากองค์หญิงมีความปรารถนาใด ๆ เพียงแค่บอกองค์ชาย แม้ว่าองค์หญิงต้องการดวงจันทร์จากฟากฟ้า องค์ชายใหญ่ก็จะไปเอามาให้องค์หญิงเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองหัวเราะออกมา “ฮ่า ๆ ” “เจ้าต้องล้อเล่นข้าแน่ ๆ ข้าได้รับของดี ๆ เหล่านี้มาแล้ว ข้าจะขอของอย่างอื่นได้อย่างไร มันเพียงพอแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว”
เมื่อนางบอกว่ามันเพียงพอแล้ว เฟิงจินหยวนก็คิดกับตัวเองว่ามันน่าเสียดาย ในที่สุดเขาก็หาโอกาสที่จะพูดอะไรบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงรีบกล่าวว่า “พวกเจ้าทั้งสองคนได้มาถึงคฤหาสน์แล้ว ไปดื่มน ้าชากันก่อน! ” ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขาพูดกับเฟิงหยูเอง “อาเอง ทำไมเจ้าไม่เชิญแขกเข้าไปข้างใน ? เจ้าทำกับแขกแบบนี้ได้อย่างไร”
ยามเฝ้าประตูที่ยืนอยู่ด้านข้างรู้สึกว่าหัวของเขาพองโตเมื่อได้ยินสิ่งนี้เขาดึงแขนเสื้อของเฟิงจินหยวนอย่างรวดเร็วและพูดอย่างเงียบ ๆ ว่า“ท่านเฟิง มันดึกมากแล้ว ตอนนี้ไม่สะดวกขอรับ”
เฟิงจินหยวนโบกมือของเขา “ฮะ ! ไม่สะดวกอะไร เชิญแขกไปที่ห้องโถงเรือนโบตั๋น มันจะไม่รบกวนการพักผ่อนของท่านแม่” หลังจากพูดอย่างนี้เขาพูดกับหัวหน้านางกำนัลและขันทีว่า “อาเองเป็นบุตรสาวของขุนนางผู้นี้ เชิญทั้งสองคนไปดื่มชาสักถ้วย นี่คือสิ่งที่ขุนนางควรทำ”
เขาพูดอย่างเป็นธรรมชาติ ยามเฝ้าประตูสวมเข็มขัดคาดเอวและมีการแขวนป้ายศพไว้ที่ทางเข้าเป็นเวล
