งที่ทุกคนในพระราชวังรู้เมื่อได้ยินว่าซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองกำลังไปยังตำหนักศศิเหมันต์ทหารองครักษ์พยักหน้าแสดงให้เห็นว่าพวกเขาเข้าใจว่าไม่ให้ฮ่องเต้ทรงทราบอย่างแน่นอน
ซวนเทียนหมิงให้เป่ยจื่ออยู่ที่ทางเข้าพระราชวัง เฟิงหยูเองนำวังซวนและหวงซวนมาด้วย ทั้งสี่คนมุ่งหน้าไปในทิศทางของตำหนักศศิเหมันต์ก่อนที่พวกเขาจะไปถึงทางเข้าตำหนัก พวกเขาเห็นนางกำนัลเฝ้ารอพวกเขาอย่างใจจดใจจ่อบนทางเดินที่นำไปสู่ตำหนัก นางมองไปรอบ ๆเป็นครั้งคราว
เมื่อกลุ่มเดินเข้าไปใกล้ ในที่สุดนางกำนัลอาวุโสก็เห็นพวกเขา เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว นางไม่ได้พูดกับซวนเทียนหมิง นางคว้ามือของเฟิงหยูเองทันทีและกล่าวว่า “ในที่สุดองค์หญิงแห่งมณฑลก็มา ไม่กี่วันที่ผ่านมาในช่วงที่ฝนตกหนัก พราชายาหยุนป่วยเป็นหวัด และไม่ให้เรียกหมอหลวงมาเพคะ ตอนแรกนางคิดว่านางสบายดี แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากฝนหยุด อาการรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงบ่ายนางไอเป็นเลือดเพคะ ! ”
“ไอเป็นเลือดหรือ ? ” ซวนเทียนหมิงตกใจมากและจับมือของเฟิงหยูเองเพื่อดึงนางเข้าไปในตำหนักศศิเหมันต์
พราชายาหยุนล้มป่วย และสิ่งนี้ทำให้นางกำนัลทุกคนมีสีหน้ากังวลซวนเทียนหมิงหน้าตาบูดบึ้ง เมื่อเขาถามนางกำนัล “เสด็จแม่ไม่ให้เจ้าไปเชิญหมอหลวง เจ้าจึงไม่ไปหรือ ? ถ้าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นใครจะรับผิดชอบ ? ”
นางกำนัลมีสีหน้าขมขื่นและกล่าวขณะเดินว่า “องค์ชายคงเข้าใจอารมณ์ของพราชายาหยุนเพคะ ถ้นางบอกว
