ะไม่พูดกับซวนเทียนหมิงต่อไป อย่างไรก็ตามนางถามเฟิงหยูเอง “ข้าได้ยินว่าหมอเหยาเซียนกลับมาแล้วหรือ ? ” เมื่อนางพูดแบบนี้นางก็เริ่มมีอารมณ์ และนางเริ่มหายใจไม่สม ่าเสมอ
เฟิงหยูเองเริ่มงงงวยแล้วก็นึกถึงครั้งแรกที่นางได้พบกับพราชายาหยุนพราชายาหยุนมีความพึงพอใจอย่างมากกับการที่นางสนิทกับตระกูลเหยาและปลีกตัวออกห่างจากตระกูลเฟิง นางยังบอกด้วยว่านางเป็นบุตรสาวที่ดีของตระกูลเหย้า ในเวลานั้นนางรู้สึกว่าพราชายาหยุนรู้สึกแตกต่างเล็กน้อยเกี่ยวกับตระกูลเหยา และความรู้สึกนี้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นในทุกวันนี้
แต่ในช่วงเวลานี้นางใช้เวลาคิดมากไม่ได้ นางจึงยิ้มและตอบพราชายาหยุน “เจ้าค่ะ ท่านปู่กลับมาวันนี้ และตอนนี้ท่านปู่อยู่ที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลเจ้าค่ะ ! ”
แสงปรากฏขึ้นในดวงตาของพราชายาหยุน และดูเหมือนว่าอการป่วยจะดีขึ้นมาก หลังจากปรับอารมณ์ของตัวเองไปซักพัก นางก็กล่าวว่า“ถ้าเขากลับมาก็ดี ตาแก่นนั่นจะได้มีสหาย เขาจะมีคนคุยด้วยและเล่นหมากรุกด้วย หากร่างกายของท่านปู่ของเจ้ายังดีอยู่ ทั้งสองอาจจะสามารถแลกเปลี่ยนความคิดกันได้ ถ้าเขามีกิจกรรมให้ทำ เขาจะไม่มาเคาะประตูตำหนักศศิเหมันต์ของข้าอีก ข้าจะเพลิดเพลินไปกับความเงียบสงบ”
เหยาเซียนรู้เรื่องศิลปะการต่อสู้ ? นี่คือสิ่งที่เฟิงหยูเองไม่รู้เรื่อง ในเวลาเดียวกันนางมีความสุขที่แอบแฝงว่าปู่ของนางเคยเป็นแพทย์ทหารดังนั้นเขาจึงมีพื้นฐานด้านศิลปะการต่อสู้ ถ้าฮ่องเ
