บทที่ 337 นัดพบ
หานชิงอวี่พยักหน้ารับ “ถ้าอย่างนั้น คุณกลับไปก่อนเถอะ ถ้ามีอะไรคืบหน้าเดี๋ยวผมแจ้งให้ทราบอีกที”
หลัวอี้กล่าวขอบคุณหานชิงอวี่อีกหลายครั้ง ก่อนจะหันหลังกลับไป
ทันใดนั้น หานชิงอวี่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขามั่นใจแล้วว่าแผนการนี้สามารถดำเนินการได้ จึงเดินกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง
แต่ไม่คิดว่าพึ่งจะเดินเลี้ยวไปถึงหัวมุม ก็มีแขนของใครบางคนยื่นมาขวางหน้าเขาเอาไว้ ทำเอาหานชิงอวี่ที่สุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ ตกใจจนสะดุ้งโหยง
ถัดมา ลั่วจือซินก็เดินออกมาจากด้านข้าง พร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแบบคนขี้เล่น
ยังไม่ทันที่หานชิงอวี่จะหายตกใจ เธอก็เอ่ยปากถามเขาว่า “เป็นไงบ้างหมอหาน วางแผนอะไรไว้อีกแล้วล่ะ?”
เดิมที หานชิงอวี่ไม่ต้องการให้คนอื่นเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับลั่วจือซิน
ดังนั้น เขาจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “เปล่านะ เธอได้ยินมาจากไหน?”
เขาคิดว่าอิงชื่อจ้งหรือไม่ก็หัวเฉียวคงแอบไปพูดอะไรกับเธอ เธอถึงได้คิดแบบนี้
แต่หลังจากลั่วจือซินได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่ เธอกลับดูมีท่าทางโกรธขึ้นมาเล็กน้อย
เธอเท้าเอวแล้วพูดกับหานชิงอวี่ ว่า “นี่หมอหาน ที่ฉันมาที่นี่ก็เพราะว่าไป๋ปิงเป็นคนให้ฉันมาช่วยนายนะ อย่าทำเป็นไม่รู้จักบุญคุณแบบนี้สิ!”
เมื่อได้ยินลั่วจือซินพูดแบบนั้น หานชิงอวี่ก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยความสงสัยออกมาว่
