เมื่อคำพูดที่ว่าหลอกลวงฮ่องเต้พูดออกมา คนที่มาก่อความเดือดร้อนก็รู้สึกว่าขาของพวกเขาสั่นพั่บ ๆ ทันที พวกเขาทั้งหมดคุกเข่าลง มีคนขอร้องเสียงดัง “องค์หญิงแห่งมณฑลอย่าไปเลยพะยะค่ะ ! องค์หญิงแห่งมณฑลอย่าไปเลยพะยะค่ะ ! ”
เฟิงหยูเองพูดอย่างเย็นชา “เจ้ามาพูดอะไรตอนนี้ ? เจ้าพูดอย่างชัดเจนว่าองค์หญิงแห่งมณฑลนี้ไร้ความกตัญญู เมื่อได้ยินว่าเขาทำผิดในการหลอกลวงฮ่องเต้ เจ้ากลับโยนความเมตตาทิ้งไปเช่นนั้นหรือ ? ”
แน่นอน ! แน่นอนว่ามันต้องถูกโยนทิ้งไป พวกเขาแค่ต้องการเงินแต่พวกเขาไม่ได้โง่ ความผิดอื่น ๆ ยอมรับได้ง่ายกว่า แต่ความผิดนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะล้อเล่นได้
มีคนหันจ้องมองฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความโกรธ และพูดเสียงดังว่า “ท่านฮูหยินผู้เฒ่าเฟิง ท่านต้องการให้เราขอร้องชีวิตของใต้เท้าเฟิง แต่ใต้เท้าเฟิงทำความผิดร้ายแรง ท่านเป็นคนแบบไหนกัน ? ”
เมื่อได้ยินแบบนี้มีคนพูดตามทันที “ใช่แล้ว ! เป็นไปได้หรือไม่ที่ท่านหวังจะให้พวกเราไปตาย ? ท่านต้องการที่จะใช้ชีวิตของเราเพื่อแลกกับชีวิตบุตรชายของท่านหรือ ? ”
ฮูหยินผู้เฒ่าพูดอะไรไม่ออกเพราะที่พวกเขาพูดมานั้นถูกต้อง นางคิดเช่นนี้จริง ๆ
ผู้คนเห็นว่านางนิ่งงันจึงหันความสนใจไปที่การแสดงออกของนาง พวกเขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร คนจนไม่มีอะไรให้คิดมาก ผู้ที่ไม่มีอะไรต้องเสียก็ไม่ต้องกลัวอะไร ฮูหยินผู้เฒ่าคนนี้มีจิตใจที่ชั่วร้ายและต้องการชีวิตของพวกเขา แต่พวกเขากลับทำงานถวายห
