ี”
ซวนเทียนหมิงไม่เคยข้องแวะการตัดสินใจของเฟิงหยูเอง แม้แต่ตอนที่นางอยากจะส่งเหยาเซียนไปยังตำหนักหยู ซางคังก็ลงที่ตำหนักหยู เมื่อพวกเขาสองคนทำงานร่วมกันมาสองสามวัน พวกเขาก็คุ้นเคยกันดี เมื่อเหยาเซียนลงจากรถม้า เขามีซางคังคอยช่วยเหลือและถามคำถามทุกประเภท
รถม้าออกเดินทางอีกครั้งและไปในทิศทางของพระราชวัง อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองคร ่าครวญเกี่ยวกับความพ่ายแพ้ของนางในรถม้า “ในอนาคตข้าต้องให้ซางคังพบกับท่านตาให้น้อยลงในอนาคต มิฉะนั้นข้าจะขาดดุล ! เขาขอให้ข้าเป็นอาจารย์ของเขา แล้วทำไมเขาไปเรียนรู้การแพทย์จากท่านตา โลกนี้จะสะดวกสบายขนาดนี้ได้อย่างไร”
ซวนเทียนหมิงหัวเราะแต่ไม่ได้พูดอะไร เขาดึงผู้หญิงคนนั้นมา หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
ในที่สุดก็เข้าสู่พระราชวังแห่งนี้ นานมากแล้วที่นางมาที่นี่ จริง ๆ แล้วรู้สึกเหมือนว่าเวลาผ่านไปนานกว่าเมื่อนางไปหลอมเหล็ก เฟิงหยูเองยกมือของนางขึ้นเพื่อกันแสงแดดอันร้อนระอุ ในขณะที่เดินนางคร ่าครวญว่า “พระราชวังของราชวงศ์มีระบบระบายน ้าที่ดีเยี่ยมจริง ๆ ”
ซวนเทียนหมิงถามนางว่า “เจ้าเข้าใจหรือ”
นางส่ายหัว “ข้าทำไม่ได้ แต่พื้นดินแห้งสนิทแล้วและไม่มีแอ่งน ้าขนาดใหญ่ นี่ดีกว่าสถานการณ์ของเมืองหลวงมากเกินไป”
เขายิ้มอย่างขมขื่น “ในที่สุดนี่คือพระราชวังของฮ่องเต้ ช่างฝีมือผู้ชำนาญทุกคนในโลกนี้ได้ใช้ความพยายามอย่างมากในสถานที่แห่งนี้มันจะไม่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้อย่าง
