มก็เริ่มสั่น
เหยาเซียนส่ายหน้าและยิ้มอย่างขมขื่น “เจ้ามียาตะวันตก เจ้าไปเอาที่ไหนมา ? ”
ไม่มีการเตือนใดๆ ไม่มีการซ้อม ขณะที่เฟิงหยูเองเริ่มร้องไห้ ! เสียงร้องของนางเหมือนเด็ก ด้วยน ้าตาและน ้ามูก นางไม่ต้องกังวลเลยเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของนาง นางทิ้งเข็มในมือของนาง นางสวมกอดเหยาเซียน แล้วโอบแขนของนางไว้รอบคอของเขาด้วยการกอด แล้วตะโกนว่า “ท่านปู่ ! ”
เหยาเซียนถอยห่างจากการกอดเพียงไม่กี่ก้าว ในที่สุดเมื่อเขาได้รับความสมดุล เขาอุ้มหลานสาวขึ้นมาและน ้าตาก็ไหลลงมาตามใบหน้าแก่ของเขา มือบนหลังของนางก็เริ่มสั่น
นางเรียกเขาว่าท่านปู่ ในเวลานี้เองที่เฟิงหยูเองรู้ว่าคนผู้นี้ไม่ใช่ตาของเจ้าของร่างเดิม แต่เป็นปู่ของนางเอง, เฟิงหยิน ปู่ของนางที่เสียชีวิตเมื่อสองสามปีก่อน ปู่ที่พานางไปเล่นที่ฐานทัพเมื่ออายุสิบสองปี นางไม่เคยคิดเลยว่าจริง ๆ แล้วนางจะได้พบกับเขาผู้นี้ซึ่งนางเชื่อว่านางจะไม่ได้พบกันอีกในอาณาจักรต้าชุน
น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีเวลามากพอที่จะพูดคุยกัน เหยาเซียนอดทนที่จะถามนางว่านางตายไปแล้วในชีวิตก่อนหน้านี้ เขาตบหลังนางแล้วกล่าวว่า “การช่วยชีวิตผู้คนเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด เรื่องอื่นเราค่อยคุยกันทีหลัง”
เฟิงหยูเองไม่ได้คิดอะไรมากเพราะนางผงกหัวและปล่อยเขา เหยาเซียนยกแขนเสื้อขึ้นและเช็ดน ้าตาให้นาง จากนั้นเขาก็จับแก้มของนางและลูบแก้มสองสามครั้ง นางจำได้ทันทีตั้งแต่ตอนที่นางยังเด็กและปู่ข
