่วยและไม่สามารถลุกจากเตียง เราไม่ได้ให้วันหยุดกับเจ้า เจ้าไม่ได้รับสิ่งดี ๆ บ้างเลยหรือ ? ”
จางหยวนโกรธกล่าวด้วยเสียงดังว่า “ถ้าอย่างนั้นฝ่าบาทจะจัดการเรื่องนี้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ แล้วหยุดการดูแลงั้นหรือพะยะค่ะ ? ทุกวันตั้งแต่เช้าจรดค ่ามันเป็นเรื่องของความตาย พราชายาหยุนเพิกเฉยต่อฝ่าบาทดังนั้นฝ่าบาทจะตายต่อไป หากฝ่าบาทเสียชีวิต และข้าจะดูแลฮ่องเต้องค์ใหม่จัดการเรื่องนั้นได้อย่างไร ? มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ! แล้วข้าจะฝังฝ่าบาทกับคนตาย ! ”
“ข้าบอกว่าเจ้าดูมีชีวิตชีวามากใช่หรือไม่ ? ”
“พะยะค่ะ ! ”
ภายในห้องโถงจาวเฮ่อ เสียงของฮ่องเต้ทะเลาะกับขันที แต่บ่าวรับใช้ที่ได้ยินก็ไม่รู้สึกว่ามันผิดปกติมาก นอกจากนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองถกเถียงกัน ตอนแรกพวกเขารู้สึกว่าไม่น่าเชื่อ และบางคนก็ไปชักชวนให้พวกเขาหยุด ขันทีแก่ถึงกับพยายามตีจางหยวน ผลที่ตามมาก็คือสิ่งที่ฮ่องเต้ได้กล่าวไว้ ? “ถ้าตีเขา ข้าจะฉีกหัวของเจ้าออก ในที่สุดข้าก็เจอคนที่จะเถียงกับเรา และเจ้าต้องการทำให้เขากลัว เราจะกำจัดครอบครัวของเจ้า”
นับแต่นั้นเป็นต้นมาไม่มีใครกังวลเรื่องระหว่างเจ้านายกับบ่าวรับใช้อีกต่อไป
เช่นเดียวกับช่วงเวลาปัจจุบันทั้งสองโต้เถียงและเริ่มต่อสู้ ขณะที่พวกเขาเดินกลับไปมา “ข้าเคยทำร้ายเจ้าเมื่อไร ? ” ตามด้วย “เจ้าเคยปฏิบัติกับข้าดีเมื่อไหร่ ? ” เช่นนี้สิ่งต่าง ๆ ยังคงดำเนินต่อไป ครึ่งชั่วยามต่อมาก่อนที่จะสงบลงในท
