คนที่ขับรถม้านั้นเป็นคนที่เฟิงหยูเองรู้จัก เขามาจากตำหนักจุน
เมื่อหวงซวนสังเกตเห็นรถม้ามุ่งหน้ามาที่พวกเขา นางก็เดินไปข้างหน้าเพื่อต้อนรับพวกเขาอย่างรวดเร็ว นางเห็นหญิงสาวคนหนึ่งออกมาจากรถม้าจากนั้นก็เริ่มขนกล่องอาหารออกจากรถ ในขณะที่ขนพวกมัน นางบอกกับหวงซวนว่า “ทั้งหมดนี้ทำโดยพ่อครัวของตำหนัก องค์ชายเจ็ดสั่งให้นางกำนัลผู้นี้นำมันออกมาให้องค์หญิงแห่งมณฑลและองค์ชายเก้ากินเจ้าค่ะ”
หวงซวนหันไปมองที่เฟิงหยูเอง เมื่อเห็นนางหันหลังกลับไปที่ที่พักพิงนางเรียกวังซวนเพื่อช่วยนำกล่องอาหารเข้าไปในที่พักพิง
นางกำนัลก็ติดตามพวกเขามาด้วย เมื่อถึงตรงหน้าเฟิงหยูเอง นางกล่าวว่า “องค์ชายเจ็ดกล่าวว่ากลัวองค์หญิงแห่งมณฑลและองค์ชายเก้าจะตกระกำลำบากข้างนอกเมือง องค์ชายกล่าวว่าอยากให้กินอาหารที่พระองค์ส่งมา ไม่ว่าในกรณีใด นั่นจะทำให้องค์ชายรู้สึกสบายใจ”
เฟิงหยูเองยิ้มอย่างสิ้นหวัง “ข้าเข้าใจ กลับไป และบอกองค์ชาย… ว่าขอบคุณ”
นางกำนัลไม่ได้พูดอะไรอีก หลังจากโค้งคำนับนางก็กลับเข้าเมืองอย่างรวดเร็ว
วังซวนถามเฟิงหยูเอง “คุณหนูกินข้าวแล้วหรือเจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเองพยักหน้ากล่าวว่า “ซวนเทียนหมิงและข้ากินแล้ว” นางจึงเปิดกล่องอาหารเพื่อดู ข้างในมีไหล่หมูจริง ๆ นางหัวเราะ “มีเด็กโตในโรงหมอ พวกเขาผอมจนผิวหนังติดกระดูก นำไหล่หมูไปแบ่งให้พวกเขา”
หวงซวนกล่าวว่า “มันจะเป็นการสูญเปล่าหรือไม่เจ้าคะ ? ”
นางส่ายหัว “มันจะไม่ส
