ึกฝน เมื่อเจ้าทำมันอีกสองสามครั้งมันจะดีขึ้น” นางวางสิ่งของและวางเข็มอีกถุงไว้ข้าง ๆ และพูดกับซางคัง “ฟังนะ ในสองวันแรกให้ฉีดซ ้าที่ปริมาณก่อนหน้านี้ทุก 2 ชั่วยาม ในวันที่สามให้ฉีดทุก 6 ชั่วยาม จากวันที่สี่ฉีด 1 ครั้งต่อวัน จะไม่เป็นไร ทำเช่นนี้ต่อไปอีก 7 วัน หลังจากนี้เจ้าก็จัดการ หากมียาไม่เพียงพอให้ไปหาข้า มีปัญหาอะไรหรือไม่ ? ”
ซางคังส่ายหน้า “ไม่มีปัญหา” จากนั้นเขามองผู้ป่วยที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและพูดด้วยความอับอาย “ข้าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวด”
เฟิงหยูเองโบกมือเพียงกล่าวว่า “อยู่ที่นี่แล้วสังเกตสักพัก” จากนั้นนางก็หันหลังกลับออกไป
ข้างนอกซวนเทียนเก้อกำลังรอนางตลอดเวลา เมื่อเห็นนางออกมา นางรีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและจับมือนางอย่างกระวนกระวายพลางถามว่า “อาเองเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? อาหารที่พี่เจ็ดส่งมาจะมียาพิษได้อย่างไร ? ”
เฟิงหยูเองกำลังพิจารณาคำถามนี้เมื่อฉีดยาให้ผู้ป่วยที่ได้รับยาพิษหลังจากครุ่นคิดอยู่นานคือมันเป็นไปไม่ได้ที่อาหารซึ่งซวนเทียนฮั่วส่งมาให้จะมียาพิษ แต่นั่นก็ก่อนหน้านี้ ตอนนี้หยูเฉียนหยินอยู่ที่ตำหนักจุน
ก่อนที่เฟิงหยูเองจะพูดคำเหล่านี้ หวงซวนก็กล่าวขึ้นมา “ยาพิษนี้ไม่เกี่ยวข้องกับองค์ชายเจ็ดแน่เจ้าค่ะ ข้ากลัวว่ามันมาจากผู้หญิงคนนั้น”
“ผู้หญิงคนนั้นหรือ ? ” ซวนเทียนเก้อพูดอย่างนี้ แต่ตอบโต้ทันที “เจ้ากำลังบอกว่ามันมาจากใคร
